Günümüzde; hitabet, edebiyat, şiir, söz söyleme ve yazı yazma sanatında korkunç bir gerileme, bozulma ve yozlaşma yaşanmaktadır.
İçi boş kelimeler, anlamsız cümleler ve faydasız anlatımlar; okullarda, görsel ve yazılı medyada, sosyal platformlarda ve toplum genelinde o kadar çok yaygın ki, bunlarla ne fikir üretilebilir ne terakkî sağlanabilir ne de yeni bir medeniyet inşa edilebilir!..
***
Osmanlı'nın son dönemi ile Cumhuriyet'in ilk yıllarında yaşamış, çok yönlü bir mutasavvıf, şair, âlim ve siyaset adamı olan Abdülaziz MECDÎ Tolun (1865-1941), aşağıdaki dörtlükte bu hazin durumu o günün Türkçe'siyle şöyle dile getiriyor:
"Eser yok lafz-ı mânâda fesâhattan belâgattan
Bugün hüsn-ü beyân elfaz-ı bî mânâda kalmıştır
Hakâyıktan dem urmak herkese âsân değil Mecdî
O kudret şimdi birkaç muhterem sîmâda kalmıştır"
***
Eminim bir kısım okuyucularım kullanılan bazı kelimelere yabancı kaldığı için bu dörtlükte anlatılmak istenenleri anlamakta zorlanacaklardır. Okul öğrencilerinden ise hiç ümidim yok! Oysa Şair Mecdî'nin vefat tarihi 1941, yani çok yakın. 85 yıl gibi çok kısa sürede oluşan bu derin kuşak farkı, gerçekten çok vahim.
Bakın ne demek istiyor Abdülaziz MECDÎ:
"Bugün kelimelerin ve anlamların içinde, ne açık ve düzgün bir anlatım ne de etkileyici bir söz söyleme sanatı kalmıştır; artık bunların izi bile yok!
Günümüzde güzel ve etkili konuşma becerisi, sadece içi boş ve anlamsız sözcüklerden ibaret hâle gelmiştir.
Ey Mecdî! Gerçeklerden, hayatın ve varlığın hakikatlerinden bahsetmek öyle herkese kolay değil!..
O büyük güç ve yetenek, şimdilerde ancak birkaç saygıdeğer insanda mevcuttur."
***
Kendi dilini ve kültürünü unutan bir toplum, pusulasını kaybetmiş bir gemi gibidir; hangi rüzgârın onu nereye savuracağını asla bilemez. Anlayışta birlik istiyorsak dilimize sahip çıkmalıyız.