Şam – Türkiye ile Suriye arasındaki diplomatik ilişkilerde tarihi bir adım atıldı. Türkiye’nin Şam Büyükelçisi Nuh Yılmaz, Suriye Ulaştırma Bakanı Yarub Bedir’i makamında ziyaret etti. Gerçekleşen kritik görüşmenin ana gündem maddesi, tarihi ve kültürel bir miras olan Hicaz Demiryolu’nun yeniden ihyası oldu. Ancak bu görüşme, sadece bir ulaşım projesi değil, bölgenin geleceğine dair "yeni bir düzen" ve "tarihsel adalet" vizyonunun da işareti olarak yorumlanıyor.
Hicaz Demiryolu: Geçmişten Geleceğe Bir Köprü
Bölge kaynaklarından edinilen bilgilere göre, görüşmede Osmanlı döneminin en stratejik projelerinden biri olan Hicaz Demiryolu’nun modernizasyonu ve yeniden işlevsel hale getirilmesi ele alındı. Bu adım, sadece iki ülke arasındaki ticari bağları değil, aynı zamanda tarihsel bağları da güçlendirmeyi hedefliyor.
Orta Doğu’da "Osmanlı Barışı" Özlemi
Yapılan değerlendirmelerde, Şam, Filistin, Irak, İsrail ve Mısır gibi bölgelerin; Müslüman, Hristiyan ve Musevi toplulukların yüzyıllarca bir arada yaşadığı kritik coğrafyalar olduğu hatırlatıldı. Uzmanlar ve bölgeyi yakından takip eden isimler, Batılı güçlerin bölgedeki varlığının "tutunamamazlık" ile sonuçlandığını ve geride kaos, çatışma ve gözyaşı bıraktığını vurguluyor.
Bu bağlamda, bölgedeki istikrarın ancak geçmişte olduğu gibi Türkiye’nin öncülüğünde, kuşatıcı bir yönetim anlayışıyla sağlanabileceği görüşü ağırlık kazanıyor. Farklı dinlere mensup bölge halklarının dahi, geçen bir asırlık kaos sürecinin ardından, Osmanlı adaleti ve düzenini aradığına dikkat çekiliyor.
Yeni Bir Düzen ve Tarihsel Yüzleşme
Sürece dair yapılan analizlerde şu çarpıcı ifadeler öne çıkıyor:
-
Batı’nın Başarısızlığı: Batı ve müttefiklerinin bölgede sürdürülebilir bir düzen kuramadığı ve bu durumun büyük acılara yol açtığı belirtiliyor.
-
Adalet Arayışı: Gayrimüslim toplulukların da zamanla bu yeni adalet düzenini anlayacağı ve destekleyeceği öngörülüyor.
-
Tarihsel Bilinç: İçeride ve dışarıda tarihi süreçleri yanlış okuyan veya kasıtlı olarak yanlış aksettiren kesimlere rağmen, tarihin "hak edene hakkını vereceği" bir döneme girildiği ifade ediliyor.
Türkiye’nin bölgedeki varlığı, sadece diplomatik bir hamle olarak değil, tarih sayfalarına haksızlıkları düzeltecek yeni bir "tarih yapma" süreci olarak nitelendiriliyor.