Günümüz insanının en büyük yanılgısı, kendi içsel aksaklıklarını dış dünyanın kusurlarıyla örtme çabasıdır. Bir iş yarım kaldığında, bir hedef ıskalandığında gözler hemen dışarıya döner. Siyasetin yetersizliği, kurumların hantallığı ya da toplumun ilgisizliği, kişisel başarısızlıklar için hazır kıta bekleyen mazeret kalemleridir. Oysa bu durum, gerçeğin üzerini örten ince bir sis tabakasından ibarettir.
Kendi Yükünü Taşımak Bir Erdemdir
Hakikat, sandığımızdan daha sade ve çok daha serttir. İnsanın kendi uğraşının sorumluluğunu kimseye devretmeden taşıması, hayattaki en çetin hesaplaşmasıdır. Mazeretler eriyip bahaneler dağıldığında geriye sadece çıplak irade kalır. Bu eşik, insanın ya kendi hikâyesinin kahramanı olacağı ya da başkalarının senaryosunda silik bir figüre dönüşeceği yerdir.
Beklentisiz Gayretin Gücü
"Aferin" duymaya programlanmış, her adımda onay bekleyen bir çağın ortasındayız. Böyle bir zeminde beklentisiz yürüyebilmek, en nadir ve en saf erdemdir. Beklenti, emeğin dokusuna karışan bir bulanıklıktır. İnsan, yaptığı işi takdir terazisine çıkardığı an, kendi iç ölçüsünü kaybetmeye başlar. Oysa değerli olan, işi kalabalıklar fark etsin diye değil, vicdanen doğru olduğu için sürdürmektir.
Görmek, Bir Adanmışlık Meselesidir
Bir süre sonra o meşhur soru anlamını yitirir: "Neden kimse fark etmiyor?" Çünkü fark etmek, kalabalıkların değil; sezginin, dikkatin ve niyetin işidir. Herkes bakar ama herkes idrak etmez. Kimi yüzeyde takılı kalır, kimi bakarken kaçırır. Ancak bir grup vardır ki, baktığını derinleştirir ve görmeye başlar.
"Av görenindir."
Bu kadim söz, bir yarış çağrısı değil, bir uyanış davetidir. Değerin ve imkânın, onu seçebilen gözlere ait olduğunu fısıldar. Eğer hakikati sen görüyorsan, o artık senindir. Başkalarının körlüğü, senin gördüğünün kıymetini eksiltmez; aksine ona keskin bir anlam katar.
Sonuç: Kendi İdrakine Sahip Çık
Yürürken kimseyi itham etmeden, kimseden dayanak beklemeden ilerlemek gerekir. İnsanın en büyük kaybı başkalarının ilgisizliği değil, kendi idrakini terk etmesidir. Yol uzun, yürüyen az, fark eden ise çok daha azdır. Ancak unutulmamalıdır ki; hakikat her zaman fark edene yönelir.
Direniş bir ganimettir ve insan, bu ganimeti kimseye bırakmadan sahiplenmeyi bilmelidir.
