Kardeşim benim…
Ölmekle eşdeğer zannedilen acılar var ya, hani insanın nefesini kesen, geceleri uykusunu kaçıran, “buradan çıkış yok” dedirten…
İnan, onlar da bir gün geliyor ve gelip geçiyor.

Gam bitmiyor belki ama hafifliyor.
Tasa yok olmuyor ama taşınabilir hâle geliyor.
Ve insan bir noktada şunu fısıldıyor:
“Hasbünallahü ve ni'me'l-vekîl.”
Allah bize yeter. O ne güzel vekildir.

Geçen gün küçük bir sahneye şahit oldum.
Ters dönmüş bir böcek…
Ayakları havada, çaresizce çırpınıyor.
Kendi hâlince doğrulmaya çalışıyor ama olmuyor.
Bir müddet izledim. Pes etmediğini gördüm. Vazgeçmiyordu.

Sonra bir çubuk uzattım.
Ufak bir destek…
Böcek doğruldu.
Bir an durdu.
Sonra kanatlandı ve uçup gitti.
Özgürlüğüne kavuştu.

İşte hayat da bazen böyledir.
İnsan ters döner.
Her şey altüst olur.
Ne yapsan olmuyor sanırsın.
Ama çırpınışın boşa değildir. Gayretin görülür.

Sen elinden geleni yaparsın;
gayret edersin, sabredersin, yönünü kaybetmemeye çalışırsın…
Ve hiç beklemediğin bir anda,
Allah sana bir “çubuk” uzatıverir.

Şems-i Tebrizi ne diyor:
“Hayat bu; son dediğin anda yeniden can bulur.”

Bir bakmışsın, düzelmişsin.
Ayağa kalkmışsın.
Ve dün seni yere seren şey, bugün arkanda kalmış.

Eğer senin de hayatında ters giden bir şeyler varsa, vazgeçme.
Çaba göster.
Gayret et.
Sabırla tutun.