1964’teki meşhur Johnson Mektubu ile başlayan o küstah süreç, 1974’te zirveye ulaşmıştı.

"Size verdiğimiz silahları sadece savunma amaçlı (NATO görevleri için) kullanabilirsiniz, Kıbrıs’ta kullanamazsınız" dediler.

Türkiye bu tehdide rağmen harekâtı yapınca, 5 Şubat 1975'te ABD tarihinin en ağır silah ambargolarından birini başlattı.

Almanya o dönemde Türkiye'ye hibe veya uygun fiyatla "kadro dışı" kalmış askeri malzemeler (tüfekler, yedek parçalar) veriyordu.

Harekât başlar başlamaz (Ağustos 1974), Almanya da Türkiye’ye askeri sevkiyatı ve hibe yardımlarını askıya aldı. Yani o gün "müttefik" dediğimiz herkes, elimizdeki silahın tetiğine basmamızı yasaklamaya kalktı.

Bugün ise TCG Anadolu, Baltık Denizi’ne giriyor; zırhlılarımız ve 2.000 Mehmetçiğimiz Almanya’nın Emden Limanı’na iniyor. Alman basını manşeti atmış: "Viyana’dan bu yana ilk kez bu kadar büyük bir orduyla Avrupa kapılarına dayandılar..." Bu bir hadsizlik değil, yüzyıllık bir korkunun ve "Türkler geri döndü" gerçeğinin itirafıdır.

Avrupa bizi yıllarca kapıda oyaladığını sandı. Oysa Türkiye, bu süreci kendi milli gücünü tahkim etmek için muazzam bir "zaman kazanma" stratejisine dönüştürdü ve siyaseten de kullandı.

Şimdi bir ABD’li gazetecinin dediği noktadayız: "Kendi paktını kuran, Türkiye varken; AB gibi çöken bir yapıya kim girmek ister ki?"

Rusya’yı Kafkasya’da saf dışı bırakan, Ermenistan’ı "can suyu" ile Batı eksenine iterek İran’ı hırlatan, Özbekistan’ın madenlerini Türk Dünyası’nın geleceğine mühürleyen bir akıl var artık.

Bizim pusulamız Brüksel’in kirli dehlizleri değil; Semerkand’dan Bakü’ye, Ankara’dan Doğu Türkistan’a uzanan geçmişimizdir.

Sözün özü postalı başkasından alan günlerden, Viyana travmasını Avrupa’nın göbeğinde hortlatan günlere geldik.

Gemimiz (TCG Anadolu) limanda, ordumuz sahada, ruhumuz Turan’dadır!