Bir insana iyilik yapmak güzeldir. Karşılık beklemeden el uzatmak, zor zamanında yanında olmak, düşene destek vermek… Bunlar insan olmanın en güzel taraflarıdır.

Peki, hiç düşündünüz mü? Neden bazen en çok iyilik yaptığımız insanlar bizi en çok hayal kırıklığına uğratıyor?

Günümüzde insan ilişkileri giderek farklı bir hâl alıyor. Samimiyetin yerini çıkar, dostluğun yerini menfaat, vefanın yerini ise unutkanlık alabiliyor.

Bir insanın işi düştüğünde telefonlarımız susmuyor. Herkes bizi hatırlıyor, herkes yakın davranıyor. Ancak işler yoluna girdiğinde aynı insanların ortadan kaybolduğuna şahit oluyoruz.

İşte asıl mesele burada başlıyor.

İyilik yapmak mı, kullanılmak mı?

İyilik yapmak insanın karakteridir. Ancak yapılan iyiliğin sürekli bir beklentiye dönüştürülmesi veya bir insanın iyi niyetinin istismar edilmesi kabul edilemez.

Birine destek olmak, onun her davranışını kabul etmek anlamına gelmez. Bir insanın yanında durmak, onun sizi istediği gibi kullanmasına izin vermek değildir.

Bazen hayır demek de insanın kendisine yaptığı bir iyiliktir.

Menfaat bitince dostluk da mı bitiyor?

Bugün bazı ilişkilerin en büyük sınavı menfaat meselesidir.

İmkânınız varsa aranırsınız, yardım edebiliyorsanız hatırlanırsınız. Fakat sizin desteğe ihtiyaç duyduğunuz günlerde aynı yakınlığı göremeyebilirsiniz.

O zaman şu soruyu sormak gerekiyor:

Biz gerçekten dost muyuz, yoksa birbirimizin işine yaradığımız sürece mi yan yanayız?

Elbette herkes böyle değil. Hâlâ karşılık beklemeden iyilik yapan, zor zamanda elini uzatan, sözünün arkasında duran güzel insanlar var. Onların kıymetini bilmek gerekiyor.

İnsanlık yeniden hatırlanmalı

Bir toplumun zenginliği yalnızca parayla, makamla veya sahip olduğu imkânlarla ölçülmez. Bir toplumun gerçek zenginliği vicdanında, merhametinde ve birbirine gösterdiği saygıda saklıdır.

Birbirimizi dinlemeyi, anlamayı ve zor zamanlarda destek olmayı yeniden öğrenmeliyiz.

Çünkü bugün başkasının düştüğü durum, yarın bizim de başımıza gelebilir.

Son söz: İyi insan olmaktan vazgeçmeyin ama sınırlarınızı da unutmayın

Benim düşüncem açık: İyilik yapmaktan vazgeçmeyelim. Ancak iyi niyetimizi de herkesin kullanabileceği bir fırsat hâline getirmeyelim.

İnsanlara değer verelim ama kendimizi değersizleştirmeyelim. Yardım edelim ama istismara izin vermeyelim. Dost olalım ama dostluğun ne anlama geldiğini de unutmayalım.

Unutmayalım ki insanın gerçek karakteri, güçlü olduğu zaman değil, başkasının güce ihtiyaç duyduğu zaman ortaya çıkar.

Belki de bugün en çok ihtiyacımız olan şey daha fazla para, daha fazla makam veya daha fazla ün değil; biraz vicdan, biraz vefa ve yeniden insan olmayı hatırlamaktır.

Celil Kaplanoğlu