Başkasının Yuvasına, Mutluluğuna ve Hayatına Göz Dikmek!

 

Toplumda üzerinde yeterince konuşulmayan, ancak aile ilişkilerine ciddi zarar verebilen konulardan biri de başkasının mutluluğunu kabullenememektir.

Bazen bir insanın hayatındaki en güzel gelişmeler bile başka birilerinin rahatsızlık duymasına neden olabiliyor. Birinin evlenmesi, yuva kurması, çocuk sahibi olması, eşiyle mutlu bir hayat sürmesi veya kendi düzenini oluşturması neden bazı insanların sürekli konuştuğu bir mesele hâline geliyor?

İnsan ister istemez şu soruyu soruyor: Başkasının mutluluğu neden bu kadar rahatsız edici?

Bir insan evlenir, yuvasını kurar, hayatına yeni bir sayfa açar. Bunun sevinçle karşılanması gerekirken arkasından farklı yorumlar yapılabiliyor. Kimi evliliği sorguluyor, kimi eşini eleştiriyor, kimi de aile düzenine ilişkin sözler söyleyerek huzursuzluk oluşturabiliyor.

Daha da düşündürücü olanı, bu davranışların bazen yabancılardan değil, en yakın akrabalardan ve aile çevresinden gelmesidir.

Oysa evlilik iki insanın ortak hayat kurma kararıdır. Bu kararın sorumluluğu da mutluluğu da öncelikle o iki insana aittir. Akrabaların, aile büyüklerinin ve çevrenin elbette fikirleri olabilir. Ancak fikir belirtmekle bir yuvanın içine müdahale etmek arasında büyük fark vardır.

Bir insanın eşini sürekli kötülemek, evliliği hakkında olumsuz konuşmak, eşler arasında güvensizlik oluşturacak sözler taşımak ve özel hayatı başkalarının tartışmasına açmak hiçbir şekilde sağlıklı bir aile ilişkisi değildir.

Evlilikleri kıskanmak ve mutluluğu gölgelemek

Bazen insanların birbirlerine karşı tutumlarında kıskançlık açıkça görülür. Bazen de bu duygu, iyi niyetli gibi görünen cümlelerin arkasına saklanır.

Bir çift mutlu olduğunda bu mutluluğu küçümsemek, birlikte vakit geçirmelerini eleştirmek, birbirlerine duydukları sevgiyi sorgulamak veya sürekli sorun aramak ne anlama geliyor?

Elbette hiçbir evlilik kusursuz değildir. Her ailede tartışmalar, anlaşmazlıklar ve zor dönemler yaşanabilir. Ancak dışarıdan birilerinin sürekli kusur araması, özel hayatı incelemesi ve eşler arasındaki meseleleri büyütmesi doğru değildir.

Bir insanın evliliğinde sorun yaşaması, başkalarının bunu fırsata çevirmesini gerektirmez. Aksine, ailelerin birbirine destek olması, sorunları büyütmek yerine çözüm için sağduyulu davranması gerekir.

Unutulmamalıdır ki bir yuva kurmak kolay değildir. İki insanın birbirine güvenmesi, hayatın sorumluluklarını paylaşması, ekonomik zorluklarla mücadele etmesi ve birlikte gelecek kurması emek ister.

Başkalarının bu emeğe saygı duyması gerekir.

Çocuk sahibi olmak bile neden konuşuluyor?

Konunun bir başka boyutu da çocuk sahibi olmak isteyen veya çocuklarıyla mutlu bir hayat sürdüren ailelere yönelik yaklaşımlardır.

Bir çiftin çocuk sahibi olması, bir aile için büyük bir mutluluk ve sorumluluktur. Ancak bazen insanların çocukları, aile içindeki karşılaştırmaların veya gereksiz yorumların konusu hâline getirilebiliyor.

Kimin kaç çocuğu olduğu, çocuğunun nasıl yetiştirildiği, aileye ne kadar zaman ayırdığı ve çocuklarıyla nasıl bir hayat yaşadığı üzerinden yorumlar yapılabiliyor.

Daha da önemlisi, çocuklar bazen yetişkinlerin arasındaki anlaşmazlıkların içine çekiliyor.

Oysa çocuklar büyüklerin hesaplaşmalarının tarafı olmamalıdır. Bir çocuğun aile içindeki tartışmalardan, kıskançlıktan ve yetişkinlerin kırgınlıklarından uzak tutulması gerekir.

Çocuk sahibi olmak bir yarış değildir. Daha fazla çocuğa sahip olmak, daha mutlu veya daha değerli bir aile olmak anlamına gelmez. Her ailenin kendi şartları, imkânları ve yaşam mücadelesi vardır.

Bir ailenin çocuklarıyla kurduğu ilişkiyi başkalarının kıyaslama konusu yapması yerine, çocukların sağlıklı ve huzurlu bir ortamda büyümesine önem verilmelidir.

Akrabalar arasında görünmeyen rekabet

Aile bağlarının güçlü olması beklenir. Ancak bazı ailelerde kardeşler, kuzenler veya diğer akrabalar arasında sürekli bir karşılaştırma yaşanabiliyor.

Kimin daha iyi bir işi olduğu, kimin daha güzel bir evde yaşadığı, kimin daha iyi kazandığı, kimin evliliğinin daha mutlu göründüğü veya kimin çocuklarının daha başarılı olduğu konuşulabiliyor.

Bu karşılaştırmalar zamanla aile içindeki sevgi ve dayanışmanın yerini rekabete bırakmasına neden olabiliyor.

Bir insanın kazancını, evini, arabasını veya aile düzenini kıskanmak yerine kendi hayatına odaklanması gerekmez mi?

Herkes aynı imkânlarla hayata başlamaz. Herkes aynı zamanda evlenmez, aynı zamanda çocuk sahibi olmaz veya aynı başarıya ulaşmaz.

Birinin hayatındaki gelişme, diğerinin hayatından eksilen bir şey değildir.

Akrabalık, birbirinin önüne geçmek için yarışmak değil, zor zamanlarda birbirinin yanında durabilmektir.

Başkasının mutluluğuna sevinememek

Belki de üzerinde en çok düşünülmesi gereken davranışlardan biri budur.

Bir insan güzel bir haber verdiğinde, evlendiğinde, iş kurduğunda, ev aldığında veya hayatında yeni bir başlangıç yaptığında çevresinden destek görmek ister.

Peki, neden bazı insanlar bu haberleri sevinçle karşılamak yerine hemen eksik aramaya başlıyor?

“Bakalım ne kadar sürecek?” “Acaba gerçekten mutlu mu?” “Bu işin sonu nereye varacak?”

Bu tür yaklaşımlar, başkasının mutluluğunu paylaşmak yerine onu sorgulama alışkanlığını gösteriyor.

Oysa insanın sevinci de üzüntüsü de kendisine aittir. Başkasının mutluluğuna gölge düşürmek kimseye bir şey kazandırmaz.

Bir insanın hayatında güzel bir gelişme varsa buna sevinmek, en azından saygı göstermek gerekir.

Aile içindeki dedikodu, yuvaları nasıl etkiliyor?

Aile içinde başlayan dedikodular bazen hiç beklenmeyen sonuçlara yol açabilir.

Bir kişinin söylediği söz başka birine aktarılır. Aktarılan sözün üzerine yeni yorumlar eklenir. Zamanla asıl mesele unutulur, insanların birbirine karşı oluşturduğu önyargılar büyür.

Özellikle evliliklerde eşlerin birbirine olan güveni çok önemlidir. Dışarıdan taşınan asılsız iddialar, sürekli yapılan olumsuz yorumlar ve taraf tutmaya zorlayan yaklaşımlar eşler arasında gereksiz tartışmalara neden olabilir.

Bir ailede yaşanan her sorunun başkalarına anlatılması da çözüm değildir. Elbette ciddi bir sorun varsa güvenilir kişilerden destek alınabilir. Ancak özel hayatı dedikoduya dönüştürmek, sorunları çözmek yerine daha da büyütebilir.

Aile içindeki herkesin kendisine sorması gereken bir soru var:

Bir çiftin arasına söz taşımak yerine onların sorunlarını sağduyuyla çözmelerine yardımcı oluyor muyuz?

Herkesi hayatımızda tutmak zorunda değiliz

Bir başka önemli gerçek de şudur: Akraba olmak, her davranışı kabul etmek zorunda olmak anlamına gelmez.

İnsan bazen kendisini sürekli yoran, özel hayatına müdahale eden, sınırlarına saygı göstermeyen veya hakkında kırıcı konuşan kişilerle arasına mesafe koymak isteyebilir.

Bu, mutlaka düşmanlık anlamına gelmez. Bazen insanın kendi huzurunu koruması için sınır çizmesi gerekir.

Ancak mesafe koymakla intikam almak, sınır çizmekle karalamak birbirine karıştırılmamalıdır.

Kimse kimseyi sevmek zorunda değildir. Fakat herkes birbirinin insanlık onuruna saygı göstermek zorundadır.

Başkasının yuvasını yıkmaya çalışmak yerine kendi yuvanıza sahip çıkın

Bir insanın mutluluğuna zarar vermek, eşler arasında güvensizlik oluşturmak, aile ilişkilerini bozmak veya çocukları yetişkinlerin sorunlarına dâhil etmek kimseye kazanç sağlamaz.

Bir insanın evi, eşi ve çocukları üzerinden konuşmak yerine kendi sorumluluklarına odaklanması gerekir.

Çünkü hayat bir yarış değildir. Herkesin zamanı, şartları ve nasibi farklıdır.

Bugün bir başkasının evliliğini konuşan, yarın kendi hayatında benzer sorunlarla karşılaşabilir. Bugün başka bir ailenin mutluluğunu küçümseyen, yarın kendi mutluluğunun da başkalarının diline düşmesinden rahatsız olabilir.

İnsan başkasına nasıl davranıyorsa, kendi çevresinde de aynı saygıyı görmeyi beklemelidir.

Son söz: Haset değil, dayanışma; dedikodu değil, saygı!

Toplumun aile yapısını güçlendirmek istiyorsak önce aile içindeki davranışlarımızı sorgulamalıyız.

Kardeşin kardeşi kıskandığı, akrabanın akrabasının mutluluğunu sorguladığı, insanların birbirinin evliliğine ve çocuklarına müdahale ettiği bir ortamda gerçek dayanışmadan söz etmek kolay değildir.

Bir insanın evlenmesine sevinelim. Bir yuva kurmasına destek olalım. Çocuk sahibi olan ailelerin mutluluğunu paylaşalım. Başkasının başarısını küçümsemek yerine kendi hayatımızda güzel işler yapmaya çalışalım.

Elbette herkesin hatası olabilir. Her ailede anlaşmazlık yaşanabilir. Ancak hiçbir anlaşmazlık, hakaret etmeyi, dedikodu yapmayı veya başka bir insanın yuvasına zarar vermeyi haklı çıkarmaz.

Çünkü başkasının mutluluğunu bozmak, insanın kendi hayatını güzelleştirmez. Başkasının yuvasına göz dikmek yerine kendi yuvamıza sahip çıkmayı öğrenmeliyiz.

Celil Kaplanoğlu'nun Kaleminden