Celil Kaplanoğlu'nun Kaleminden

Bir insan sabah 07.30'da işe başlayıp gece 00.00'a kadar çalışıyorsa burada durup düşünmek gerekiyor. Bu insanlar ne zaman dinlenecek, ne zaman ailelerine vakit ayıracak, ne zaman kendi hayatlarını yaşayacak?

Üstelik mesele yalnızca uzun çalışma saatleri değil. Bazı çalışanlar işverenlerin tehditleri, psikolojik baskıları ve mobbing iddialarıyla da mücadele ediyor.

"Başka yerde iş bulamazsın." "Bana muhtaçsın." "İşine gelmiyorsa kapı orada."

Peki bir insanın ekmek parası kazanmak için çalışması, aşağılanmayı ve korkutulmayı kabul etmesi anlamına mı geliyor?

İşçi tuvalete gitmekten çekiniyor, dinlenmek istediğinde tepki görmekten korkuyor, fazla mesaiye itiraz ettiğinde işini kaybetme endişesi yaşıyor. Hatta bazı çalışanlar tuvalete gitmeleri nedeniyle ücretlerinden kesinti yapıldığını iddia ediyor.

Burada işverenlere de bir çift sözümüz var: Çalışanlarınız sizin emrinizde birer makine değil. Onların da ailesi, çocukları, sorumlulukları ve kendilerine ait bir hayatı var.

Elbette her işveren aynı değildir. Çalışanının hakkını gözeten, emeğine değer veren ve insanca çalışma ortamı sağlayan işverenler de var. Ancak baskı ve tehdit iddialarının üzeri örtülmemelidir.

Unutmayalım ki işveren olmak, insanları korkutma hakkına sahip olmak değildir. Bir insanın geçim sıkıntısını kullanarak onu susturmak, çalışma hayatında ciddi şekilde sorgulanması gereken bir anlayıştır.

Benim merak ettiğim şu: Bir çalışan işini kaybetmemek için her haksızlığa susmak zorunda mı?

İnsanlar yaşamak için çalışıyor, yalnızca çalışmak için yaşamıyor.

İşçinin alın terine saygı gösterin. Çünkü hiçbir makam, hiçbir şirket ve hiçbir para insan onurundan daha değerli değildir.