komşuluk öldü mü? kimse kimseyi tanımıyor artık

Komşuluk Öldü mü? Kimse Kimseyi Tanımıyor Artık
Yazan: Celil Kaplanoğlu

Soru: Celil Bey, komşuluk gerçekten öldü mü?
Cevap: Öldü demeyelim, yoğun bakıma kaldırıldı diyelim. Eskiden kapılar kilitlenmezdi, şimdi kapılar kilitli, üstüne bir de zincir var. Eskiden "komşuda pişer, bize de düşer" derdik. Şimdi "kendi tenceremde pişsin, kimseye düşmesin" diyoruz.

Soru: Eskiden nasıldı?
Cevap: Benim köyüm Bafra Yeni Köy'de annem ekmek yapınca ilk dilimi komşuya giderdi. Bir evde cenaze olsa bütün köy o eve koşardı. Bir evde düğün olsa bütün köy oynardı. Komşunun çocuğu senin çocuğun gibiydi. Şimdi apartmanda yan dairede kim oturuyor, adını bilen yok.

Soru: Ne değişti? İnsanlar mı kötüleşti?
Cevap: İnsanlar kötüleşmedi, hayat zorlaştı. Herkes geçim derdine düştü. Sabah 08.00'de çıkıyor, gece 00.00'da giriyor. Komşuya selam verecek vakti bile yok. Bir de telefon çıktı. Herkes kendi ekranına gömüldü. Aynı asansörde yan yana durup birbirine bakmayan insanlar olduk.

Soru: Apartmanda komşuluk olur mu?
Cevap: Olur, istersek olur. Ama istemiyoruz. Eskiden komşu kapını çalardı, "bir fincan şeker var mı?" derdi. Şimdi çekiniyor, "acaba rahatsız mı ederim?" diyor. Halbuki o bir fincan şeker, komşuluğu başlatan şeydi. Şimdi marketten alıyoruz şekeri, sonra da "komşuluk bitti" diye ağlıyoruz.

Soru: Bayramlarda bile mi selamlaşmıyoruz?
Cevap: Bayramda bile... Eskiden bayram sabahı bütün köy el öpmeye çıkardı. Şimdi "iyi bayramlar" yazıp 100 kişiye toplu mesaj gönderiyoruz. El öpmek yok, sarılmak yok, bir çay içmek yok. Bayramı da telefona sığdırdık. Sonra da "nerede o eski bayramlar" diyoruz. Eski bayramları biz bitirdik.

Soru: Ne yapacağız peki?
Cevap: Çok basit. Bir selamla başla. Apartmanda gördüğün adama "günaydın" de. Bir tabak yemek yap, yan kapıya götür. "Bizde fazla pişti, size getirdim" de. O bir tabak yemek, 10 yıllık küslüğü bile bitirir. Komşuluk büyük laflarla değil, küçük iyiliklerle dirilir.

Soru: Son sözün ne olur?
Cevap: Evlerimiz yan yana ama gönüllerimiz uzaklaştı. Kapıları kilitledik, gönülleri de kilitledik. Gelin önce bir selam verelim. Bir selam, komşuluğun ilk adımıdır. Komşuluk ölmedi, biz unuttuk. Hatırlayalım.

ŞİMDİ SÖZ SİZDE! SİZ NE DÜŞÜNÜYORSUNUZ?

1. Siz yan komşunuzun adını biliyor musunuz?
2. En son ne zaman komşunuzun kapısını çalıp bir tabak yemek götürdünüz?
3. Sizce komşuluk neden bitti? Telefon mu, geçim derdi mi, yoksa biz mi uzaklaştık?

Yorumlara yazın, hep birlikte konuşalım. Sizin hikayeniz, belki bir başkasının komşusuna selam vermesine vesile olur.

Celil Kaplanoğlu