Celil Kaplanoğlu'nun Kaleminden

Bir zamanlar çocuklarımızı okula gönderirken tek düşüncemiz iyi bir eğitim almaları, güzel bir gelecek kurmalarıydı. Anne babalar çocuklarını sabah okula uğurlar, akşam eve sağ salim dönmelerini beklerdi. Bugün ise ailelerin aklında başka bir korku var: Çocuğum okuldan sağ salim dönebilecek mi?

Okullarda yaşanan silahlı saldırılar, bıçaklı olaylar ve çocukların karıştığı şiddet vakaları artık hepimizi derinden düşündürmeli. Çünkü eğitim yuvası olması gereken okulların şiddet olaylarıyla gündeme gelmesi, toplum olarak ciddi sorularla karşı karşıya olduğumuzu gösteriyor.

Bir çocuk nasıl bu noktaya geliyor?

Bir çocuğun eline silah alıp arkadaşlarına, öğretmenine veya başka insanlara zarar verebilecek noktaya gelmesi üzerinde durulması gereken çok önemli bir konu.

Burada yalnızca saldırıyı gerçekleştiren çocuğu konuşmak yeterli değil. O çocuğun yetiştiği ortamı, ailesini, arkadaş çevresini, okul hayatını, sosyal medya kullanımını ve karşılaştığı içerikleri de araştırmak gerekiyor.

Çocuklar nereden etkileniyor? Şiddeti nereden öğreniyor? İnternet ortamında hangi gruplarla iletişim kuruyor? Şiddeti bir güç gösterisi olarak sunan içerikler çocukların düşünce dünyasını nasıl etkiliyor?

Bunlar cevapsız bırakılmaması gereken sorular.

Sosyal medya ve dijital dünyanın etkisi araştırılmalı

Bugün çocuklar yalnızca okulda değil, telefonlarının ekranında da bir dünyayla karşı karşıya. Şiddeti özendiren görüntüler, tehditler, zorbalık, nefret söylemleri ve insan hayatını değersizleştiren içerikler dikkatle incelenmeli.

Elbette her çocuk aynı içeriklerden aynı şekilde etkilenmez. Ancak dijital ortamların çocuklar üzerindeki etkisini görmezden gelmek de mümkün değil.

Kahramanmaraş'taki okul saldırısına ilişkin 11 Kasım 2026 tarihinde yayımlanan yeni haberlerde saldırganın internet bağlantıları ve dijital iletişimleriyle ilgili incelemeler gündeme geldi. Ailelerin de olası bağlantıların araştırılmasını istediği bildirildi. Bu iddiaların ve soruşturma bulgularının birbirinden ayrılması gerekiyor.

Aile, okul ve devlet nerede devreye girmeli?

Bir çocuğun davranışlarındaki değişimi ilk kim fark ediyor? Ailesi mi, öğretmeni mi, arkadaşları mı?

Çocukların yalnızca ders başarısını değil, sosyal ilişkilerini, yaşadıkları sorunları ve psikolojik ihtiyaçlarını da takip etmeliyiz.

Akran zorbalığı, dışlanma, aile içindeki sorunlar, ekonomik sıkıntılar, yalnızlık ve destek eksikliği üzerinde durulmalı. Çocuklar sorunlarını anlatabilecekleri güvenilir yetişkinler bulabilmeli.

Okullarda rehberlik hizmetleri güçlendirilmeli, risk işaretleri ciddiye alınmalı, ailelerle uzmanlar arasında etkili bir iletişim kurulmalı. Silahlara erişim ve evlerdeki silahların güvenli biçimde muhafaza edilmesi de ayrı bir güvenlik meselesi olarak ele alınmalı.

 

Sizce çocuklarımızı şiddete sürükleyen nedenler neler? Aile, okul, sosyal medya ve toplum olarak nerede hata yapıyoruz? Sizce bu olayların önüne geçmek için neler yapılmalı?

 

Peki, bu olayların arkasında başka bağlantılar mı var?

Toplumun en çok merak ettiği sorulardan biri de bu.

Çocukları şiddete yönlendiren organize gruplar, dijital ağlar veya başka kişiler var mı? Birileri çocukları etkiliyor, yönlendiriyor ya da şiddeti özendiriyor mu?

Bu soruların tamamı ciddi ve tarafsız bir soruşturmayla cevaplandırılmalı. Ancak ortada kanıt bulunmadan gizli bir proje, örgütlü bir plan veya belirli bir grubun sorumlu olduğunu söylemek doğru değildir.

Gerçeklerin ortaya çıkarılması için dijital bağlantılar, olası yönlendirmeler, ailelerin sorumlulukları, okul güvenliği ve varsa kurumsal ihmaller ayrı ayrı incelenmelidir.

Biz çocuklarımıza nasıl bir gelecek bırakıyoruz?

Bir çocuğun elinde kitap olması gerekirken silahla gündeme gelmesi hepimizin üzerinde düşünmesi gereken bir tablodur.

Biz çocuklarımıza sevgiyi mi öğretiyoruz, öfkeyi mi? Birbirlerine saygı duymayı mı öğretiyoruz, sorunlarını şiddetle çözmeyi mi?

Artık yalnızca olay yaşandıktan sonra açıklama yapmakla yetinmemeliyiz. Çocuklarımızı korumak için olay yaşanmadan önce harekete geçmeliyiz.

Çünkü kaybedilen her çocuk, yaralanan her öğrenci ve korkuyla okula giden her aile hepimizin ortak meselesidir.

Son söz:

Okullar korkunun değil, güvenin adresi olmalı. Çocuklarımızın elinde silah değil kitap, kalbinde nefret değil sevgi olmalı.

Bu mesele bir siyasi tartışmanın, bir günlük gündemin veya birkaç açıklamanın ötesindedir. Bu, geleceğimiz olan çocuklarımızın meselesidir.

Celil Kaplanoğlu olarak soruyorum: Çocuklarımızı bu noktaya getiren nedenleri gerçekten araştırıyor muyuz, yoksa her olaydan sonra birkaç gün konuşup unutuyor muyuz?