Aksaray'da bir vicdan sınavıyla karşılaştım
Bazen bir sokakta gördüğümüz manzara, bize toplum olarak nerede durduğumuzu sorgulatır. İnsanları yargılamak kolay, onların yaşadıklarını anlamak ve ellerinden tutmak zordur. Bu yazı bir suçlama değil, vicdana yapılan bir çağrıdır. Unutmayalım; her insanın onuru vardır. Okuyalım, düşünelim, görmezden gelmeyelim. — Celil Kaplanoğlu
Haberi hazırlayan
CELİL KAPLANOĞLU
Celil Kaplanoğlu'nun Kaleminden – Vicdan Çağrısı
Dün bir iş için Aksaray'a gittim. Gördüğüm manzara karşısında gerçekten utandım. Çünkü karşılaştığım görüntü yalnızca birkaç insanın yaşadığı bir hayatın değil, toplum olarak görmezden geldiğimiz büyük bir sorunun yansımasıydı.
Kendini pazarlamak zorunda kalan insanlar gördüm. O an düşündüm: Biz nasıl bir toplum olduk? Nasıl bu kadar kolay bakıp geçebiliyoruz? Nasıl bir insanın çaresizliğini görüp hiçbir şey olmamış gibi yolumuza devam edebiliyoruz?
Orada yalnızca o insanların değil, hepimizin sorgulaması gereken bir mesele vardı.
Allah Kur'an-ı Kerim'de şöyle buyuruyor:
"Zinaya yaklaşmayın. Çünkü o, son derece çirkin bir iştir ve çok kötü bir yoldur."
(İsrâ Suresi, 32. Ayet)
Bu ayet, insanın kendisini ve toplumunu sorgulaması gereken önemli bir uyarıdır. Ancak burada başka bir gerçeği de unutmamalıyız: Bir insanın hangi şartlarda o hayata sürüklendiğini bilmeden hüküm vermek, vicdanlı bir yaklaşım değildir.
Kimisi yoksullukla mücadele eder, kimisi kandırılır, kimisi tehdit edilir, kimisi çaresizlik içinde kalır. Elbette herkesin hikâyesi aynı değildir. Kimi kendi tercihiyle bu hayatı sürdürür, kimi ise ağır şartların ve sömürünün içinde yaşam mücadelesi verir.
Peki, biz hiç kendimize şu soruyu sorduk mu?
Bir insan neden kendisini bu noktada bulur? Kim onun elinden tuttu? Kim ona başka bir hayatın mümkün olduğunu gösterdi?
Bugün senin kızın değil, ablan değil, eşin değil, dostun değil diye bakıp geçiyorsun. Peki yarın ne olacağını kim bilebilir?
O sokakta gördüğümüz her insanın bir geçmişi, bir hikâyesi, belki de yarım kalmış hayalleri var. Hiç kimseyi yalnızca bulunduğu yerle, yaptığı işle veya dış görünüşüyle değerlendiremeyiz.
Toplum olarak en büyük yanlışlarımızdan biri, insanları anlamadan yargılamak. Birini kınamak kolaydır. Zor olan, onun neden o noktaya geldiğini anlamaya çalışmak ve çözüm üretmektir.
Ben bu yazıyı kimseyi aşağılamak, suçlamak veya hedef göstermek için kaleme almıyorum. Tam tersine, toplumun vicdanına seslenmek için yazıyorum.
Çünkü yoksullukla mücadele eden, istismara uğrayan, kandırılan veya şiddet gören insanların yalnız bırakılmaması gerekiyor. Devletin, sosyal kurumların ve toplumun bu konuda sorumluluk alması gerekiyor.
İnsanları kurtarmanın yolu onları aşağılamak değil; eğitimle, sosyal destekle, güvenli barınma imkânlarıyla ve insanca yaklaşımla yanlarında olmaktır.
Unutmayalım: Bir insanın hatası varsa bile onun insanlık onurunu elinden alamayız. Yardıma ihtiyacı olan birine sırtımızı dönmek, çözüm değildir.
Benim çağrım açık: Görmezden gelmeyelim, yargılamadan önce anlamaya çalışalım. İnsanları çaresizlikleriyle baş başa bırakmayalım.
Aksaray'da gördüğüm manzara içimde bir iz bıraktı. O gün yalnızca gördüklerimden değil, toplum olarak daha ne kadar duyarsızlaşabileceğimizi düşünmekten de utandım.
Çünkü bir toplumun gerçek büyüklüğü, güçlü olanı alkışlamasıyla değil, zor durumda kalanın elinden tutmasıyla ölçülür.
Allah kimseyi çaresiz bırakmasın. Kimseyi ekmeği, onuru ve yaşam mücadelesi arasında seçim yapmak zorunda bırakmasın.
Celil Kaplanoğlu
Bir vicdan çağrısı…
Dün bir iş için Aksaray'a gittim. Gördüğüm manzara karşısında gerçekten utandım. Çünkü karşılaştığım görüntü yalnızca birkaç insanın yaşadığı bir hayatın değil, toplum olarak görmezden geldiğimiz büyük bir sorunun yansımasıydı.
Kendini pazarlamak zorunda kalan insanlar gördüm. O an düşündüm: Biz nasıl bir toplum olduk? Nasıl bu kadar kolay bakıp geçebiliyoruz? Nasıl bir insanın çaresizliğini görüp hiçbir şey olmamış gibi yolumuza devam edebiliyoruz?
Orada yalnızca o insanların değil, hepimizin sorgulaması gereken bir mesele vardı.
Allah Kur'an-ı Kerim'de şöyle buyuruyor:
"Zinaya yaklaşmayın. Çünkü o, son derece çirkin bir iştir ve çok kötü bir yoldur."
(İsrâ Suresi, 32. Ayet)
Bu ayet, insanın kendisini ve toplumunu sorgulaması gereken önemli bir uyarıdır. Ancak burada başka bir gerçeği de unutmamalıyız: Bir insanın hangi şartlarda o hayata sürüklendiğini bilmeden hüküm vermek, vicdanlı bir yaklaşım değildir.
Kimisi yoksullukla mücadele eder, kimisi kandırılır, kimisi tehdit edilir, kimisi çaresizlik içinde kalır. Elbette herkesin hikâyesi aynı değildir. Kimi kendi tercihiyle bu hayatı sürdürür, kimi ise ağır şartların ve sömürünün içinde yaşam mücadelesi verir.
Peki, biz hiç kendimize şu soruyu sorduk mu?
Bir insan neden kendisini bu noktada bulur? Kim onun elinden tuttu? Kim ona başka bir hayatın mümkün olduğunu gösterdi?
Bugün senin kızın değil, ablan değil, eşin değil, dostun değil diye bakıp geçiyorsun. Peki yarın ne olacağını kim bilebilir?
O sokakta gördüğümüz her insanın bir geçmişi, bir hikâyesi, belki de yarım kalmış hayalleri var. Hiç kimseyi yalnızca bulunduğu yerle, yaptığı işle veya dış görünüşüyle değerlendiremeyiz.
Toplum olarak en büyük yanlışlarımızdan biri, insanları anlamadan yargılamak. Birini kınamak kolaydır. Zor olan, onun neden o noktaya geldiğini anlamaya çalışmak ve çözüm üretmektir.
Ben bu yazıyı kimseyi aşağılamak, suçlamak veya hedef göstermek için kaleme almıyorum. Tam tersine, toplumun vicdanına seslenmek için yazıyorum.
Çünkü yoksullukla mücadele eden, istismara uğrayan, kandırılan veya şiddet gören insanların yalnız bırakılmaması gerekiyor. Devletin, sosyal kurumların ve toplumun bu konuda sorumluluk alması gerekiyor.
İnsanları kurtarmanın yolu onları aşağılamak değil; eğitimle, sosyal destekle, güvenli barınma imkânlarıyla ve insanca yaklaşımla yanlarında olmaktır.
Unutmayalım: Bir insanın hatası varsa bile onun insanlık onurunu elinden alamayız. Yardıma ihtiyacı olan birine sırtımızı dönmek, çözüm değildir.
Benim çağrım açık: Görmezden gelmeyelim, yargılamadan önce anlamaya çalışalım. İnsanları çaresizlikleriyle baş başa bırakmayalım.
Aksaray'da gördüğüm manzara içimde bir iz bıraktı. O gün yalnızca gördüklerimden değil, toplum olarak daha ne kadar duyarsızlaşabileceğimizi düşünmekten de utandım.
Çünkü bir toplumun gerçek büyüklüğü, güçlü olanı alkışlamasıyla değil, zor durumda kalanın elinden tutmasıyla ölçülür.
Allah kimseyi çaresiz bırakmasın. Kimseyi ekmeği, onuru ve yaşam mücadelesi arasında seçim yapmak zorunda bırakmasın.
Celil Kaplanoğlu
Bir vicdan çağrısı…
İlgili Haberler
Özel Haber
Özel Haber
Özel Haber
Yorumlar (0)
Bu habere henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu siz yazın.