13 gün geçti sesimiz ne kadar duyuldu?
Paylaşarak daha fazla insana ulaşmamıza destek olun. Beğeniniz ve paylaşımınız, SMA'lı çocuklarımızın sesinin daha geniş kitlelere duyulmasına katkı sağlayabilir. Birlikte daha güçlü bir farkındalık oluşturabiliriz. ❤️
Haberi hazırlayan
CELİL KAPLANOĞLU
13 GÜN GEÇTİ, PEKİ BİZ NE KADAR SES OLDUK?
SMA'lı çocuklar için sessizliği bozmak yetmez, harekete geçmek gerekir!
Celil Kaplanoğlu'nun Kaleminden
Bundan 13 gün önce bir çağrıda bulundum.
Bir çocuğun yaşam mücadelesine dikkat çekmek, SMA hastalığıyla mücadele eden çocuklarımızın ve ailelerinin sesini daha geniş kitlelere duyurmak için kalemimi elime aldım.
Şunu söyledim:
SMA'ya karşı sessizliği bozma zamanı!
Çünkü bazı meseleler vardır ki siyasi görüşün, makamın, mevkinin, şehrin ve kişisel hesapların çok üzerindedir. İnsan hayatı da işte tam olarak böyle bir meseledir.
Aradan 13 gün geçti.
Bugün yeniden soruyorum:
Biz bu 13 günde ne yaptık? Kaç kişinin yüreğine dokunduk? Kaç kişiye ulaştık? Kaç insanı bu mücadeleye ortak edebildik?
Bu soruları yalnızca başkalarına değil, kendime de soruyorum.
Çünkü insan hayatına dokunmak, yalnızca güzel sözler söylemekle değil, sorumluluk almakla mümkündür.
BİR ANNENİN GÖZYAŞI, BİR TOPLUMUN VİCDAN SINAVIDIR
Bir düşünün...
Bir anne evladının başında bekliyor. Her anne gibi onun da hayalleri var. Çocuğunun büyümesini, koşmasını, arkadaşlarıyla oynamasını, okul hayatına başlamasını ve geleceğe umutla bakmasını istiyor.
Bir baba, evladının geleceği için çabalıyor. Ailesine güçlü görünmeye çalışırken içinde taşıdığı endişelerle mücadele ediyor.
O evin içinde bazen bir umut, bazen bir korku, bazen de anlatılması güç bir bekleyiş yaşanıyor.
İşte tam da bu noktada kendimize şu soruyu sormalıyız:
Biz onların yaşadığı mücadeleyi ne kadar anlayabiliyoruz?
SMA ile mücadele eden çocuklarımızın ve ailelerinin sesi olmak, bir insanlık sorumluluğudur. Onların yalnız olmadığını hissettirmek, toplumsal dayanışmanın en önemli göstergelerinden biridir.
Kimsenin acısını yarıştırmaya, kimsenin çaresizliğini görmezden gelmeye hakkımız yok.
SOSYAL MEDYADA BİR PAYLAŞIM, GERÇEK HAYATTA BİR DAYANIŞMA OLABİLİR
Bugün hepimizin elinde bir telefon var.
Dakikalar içerisinde yüzlerce paylaşım yapabiliyoruz. Gündemleri konuşuyor, tartışıyor, yorumlar yazıyor ve birbirimize mesajlar gönderiyoruz.
Peki, aynı duyarlılığı yardıma ihtiyacı olan çocuklarımız için gösterebiliyor muyuz?
Bir paylaşım tek başına tedavi değildir. Bir beğeni bir çocuğun bütün ihtiyaçlarını karşılamaz. Ancak doğru bilgiyle yapılan bir paylaşım, daha fazla insanın bilinçlenmesine ve güvenilir yardım kanallarına ulaşmasına vesile olabilir.
Burada önemli olan yalnızca ses çıkarmak değil, doğru ses çıkarmaktır.
Bağış yapılacaksa resmî ve doğrulanmış kampanyalar araştırılmalı, yetkili kurumların bilgileri dikkate alınmalı, ailelerin mahremiyetine ve çocukların onuruna saygı gösterilmelidir.
Çünkü dayanışma, güvenle anlam kazanır.
13 GÜNDE BİR GERÇEĞİ DAHA GÖRDÜK
Yaptığım çağrının ardından farklı şehirlerden insanların bu konuya ilgi göstermesi, yerel basının ve çeşitli yayın organlarının konuyu gündeme taşıması, toplumsal duyarlılığın hâlâ güçlü olabileceğini gösteriyor.
Uşak'tan Rize'ye, Kütahya'dan Karaman'a, Isparta'dan Ankara'ya uzanan bu farkındalık çağrısının daha geniş kitlelere ulaşması elbette kıymetlidir.
Ancak burada duramayız.
Bir konunun haber olması, o konunun çözüldüğü anlamına gelmez.
Bir yazının okunması, bir çağrının paylaşılması, bir başlığın gündeme taşınması elbette değerlidir. Fakat asıl başarı, bu farkındalığın bilinçli dayanışmaya dönüşmesidir.
Bizim hedefimiz yalnızca konuşmak değil, çözümün bir parçası olmaktır.
MAKAMLAR, KURUMLAR VE TOPLUMSAL SORUMLULUK
Bu mesele yalnızca ailelerin omuzlarına bırakılmamalıdır.
Toplumun bütün kesimleri, sivil toplum kuruluşları, yerel yönetimler, basın kuruluşları ve ilgili kamu kurumları kendi sorumlulukları çerçevesinde bu konuda duyarlı olmalıdır.
İnsan hayatını ilgilendiren konularda dayanışma kültürünü güçlendirmeliyiz.
Aileler doğru bilgiye ulaşabilmeli, tedavi süreçleri hakkında yetkili sağlık kuruluşlarından destek alabilmeli ve yardım kampanyaları şeffaf biçimde yürütülmelidir.
Kimse bu mücadelede yalnız bırakılmamalıdır.
BENİM ÇAĞRIM MAKAMLARA DEĞİL, ÖNCE İNSANLIĞADIR
Ben bugün bu yazıyı bir unvan için, bir makam için ya da herhangi bir kişisel beklentiyle kaleme almıyorum.
Bir çocuğun yaşam mücadelesinin daha fazla insan tarafından duyulması gerektiğine inandığım için yazıyorum.
Bazen bir insanın yapabileceği en büyük iyilik, başka bir insanın sesini duyurmasına yardımcı olmaktır.
Bazen bir cümle, hiç tanımadığınız bir insanın dikkatini çeker.
Bazen bir çağrı, insanların bir araya gelmesine vesile olur.
İşte benim istediğim de budur.
Bir çocuğun mücadelesi karşısında kimsenin kendisini çaresiz hissetmemesi, herkesin imkânı ölçüsünde ve doğru yollarla katkı sunabilmesidir.
ŞİMDİ BİRLİK OLMA ZAMANI
Ey bu yazıyı okuyan insan...
Belki bir çocuğu tanımıyorsun. Belki o ailenin hangi şehirde yaşadığını bile bilmiyorsun.
Ama insan olmak için birini tanımak zorunda değilsin.
Bir çocuğun yaşam mücadelesine duyarsız kalmamak için aynı şehirde yaşamak zorunda değilsin.
Aynı aileden, aynı düşünceden veya aynı çevreden olmak zorunda değilsin.
İnsan hayatı hepimizin ortak değeridir.
Bugün bir paylaşım yapabilirsin. Bir aileye doğru bilgiye ulaşması konusunda yardımcı olabilirsin. Güvenilir bir dayanışma çağrısını çevrene duyurabilirsin.
Önemli olan, iyi niyetin yanında bilinçli ve sorumlu davranabilmektir.
SON SÖZÜM
13 gün önce bir çağrı yaptım.
Bugün aynı çağrıyı daha güçlü bir kararlılıkla yineliyorum.
SMA'lı çocuklarımızın ve ailelerinin sesi duyulmalı.
Bu mücadele yalnızca birkaç ailenin, birkaç gönüllünün veya birkaç duyarlı insanın omuzlarında kalmamalı.
Toplum olarak daha fazla bilinçlenmeli, daha fazla dayanışmalı ve üzerimize düşen sorumluluğu yerine getirmeliyiz.
Unutmayalım:
Bir çocuğun umudu, bir ailenin yarına duyduğu inançtır.
Bir annenin yüzündeki tebessüm, bazen bütün kelimelerden daha anlamlıdır.
13 gün geçti. Çağrımız devam ediyor.
SUSMAYALIM, DUYARSIZ KALMAYALIM, DAYANIŞMAYI BÜYÜTELİM!
Çünkü çocukların yaşam mücadelesi karşısında en büyük sorumluluğumuz, insanlığımızı kaybetmemektir.
Celil Kaplanoğlu
SMA'lı çocuklar için sessizliği bozmak yetmez, harekete geçmek gerekir!
Celil Kaplanoğlu'nun Kaleminden
Bundan 13 gün önce bir çağrıda bulundum.
Bir çocuğun yaşam mücadelesine dikkat çekmek, SMA hastalığıyla mücadele eden çocuklarımızın ve ailelerinin sesini daha geniş kitlelere duyurmak için kalemimi elime aldım.
Şunu söyledim:
SMA'ya karşı sessizliği bozma zamanı!
Çünkü bazı meseleler vardır ki siyasi görüşün, makamın, mevkinin, şehrin ve kişisel hesapların çok üzerindedir. İnsan hayatı da işte tam olarak böyle bir meseledir.
Aradan 13 gün geçti.
Bugün yeniden soruyorum:
Biz bu 13 günde ne yaptık? Kaç kişinin yüreğine dokunduk? Kaç kişiye ulaştık? Kaç insanı bu mücadeleye ortak edebildik?
Bu soruları yalnızca başkalarına değil, kendime de soruyorum.
Çünkü insan hayatına dokunmak, yalnızca güzel sözler söylemekle değil, sorumluluk almakla mümkündür.
BİR ANNENİN GÖZYAŞI, BİR TOPLUMUN VİCDAN SINAVIDIR
Bir düşünün...
Bir anne evladının başında bekliyor. Her anne gibi onun da hayalleri var. Çocuğunun büyümesini, koşmasını, arkadaşlarıyla oynamasını, okul hayatına başlamasını ve geleceğe umutla bakmasını istiyor.
Bir baba, evladının geleceği için çabalıyor. Ailesine güçlü görünmeye çalışırken içinde taşıdığı endişelerle mücadele ediyor.
O evin içinde bazen bir umut, bazen bir korku, bazen de anlatılması güç bir bekleyiş yaşanıyor.
İşte tam da bu noktada kendimize şu soruyu sormalıyız:
Biz onların yaşadığı mücadeleyi ne kadar anlayabiliyoruz?
SMA ile mücadele eden çocuklarımızın ve ailelerinin sesi olmak, bir insanlık sorumluluğudur. Onların yalnız olmadığını hissettirmek, toplumsal dayanışmanın en önemli göstergelerinden biridir.
Kimsenin acısını yarıştırmaya, kimsenin çaresizliğini görmezden gelmeye hakkımız yok.
SOSYAL MEDYADA BİR PAYLAŞIM, GERÇEK HAYATTA BİR DAYANIŞMA OLABİLİR
Bugün hepimizin elinde bir telefon var.
Dakikalar içerisinde yüzlerce paylaşım yapabiliyoruz. Gündemleri konuşuyor, tartışıyor, yorumlar yazıyor ve birbirimize mesajlar gönderiyoruz.
Peki, aynı duyarlılığı yardıma ihtiyacı olan çocuklarımız için gösterebiliyor muyuz?
Bir paylaşım tek başına tedavi değildir. Bir beğeni bir çocuğun bütün ihtiyaçlarını karşılamaz. Ancak doğru bilgiyle yapılan bir paylaşım, daha fazla insanın bilinçlenmesine ve güvenilir yardım kanallarına ulaşmasına vesile olabilir.
Burada önemli olan yalnızca ses çıkarmak değil, doğru ses çıkarmaktır.
Bağış yapılacaksa resmî ve doğrulanmış kampanyalar araştırılmalı, yetkili kurumların bilgileri dikkate alınmalı, ailelerin mahremiyetine ve çocukların onuruna saygı gösterilmelidir.
Çünkü dayanışma, güvenle anlam kazanır.
13 GÜNDE BİR GERÇEĞİ DAHA GÖRDÜK
Yaptığım çağrının ardından farklı şehirlerden insanların bu konuya ilgi göstermesi, yerel basının ve çeşitli yayın organlarının konuyu gündeme taşıması, toplumsal duyarlılığın hâlâ güçlü olabileceğini gösteriyor.
Uşak'tan Rize'ye, Kütahya'dan Karaman'a, Isparta'dan Ankara'ya uzanan bu farkındalık çağrısının daha geniş kitlelere ulaşması elbette kıymetlidir.
Ancak burada duramayız.
Bir konunun haber olması, o konunun çözüldüğü anlamına gelmez.
Bir yazının okunması, bir çağrının paylaşılması, bir başlığın gündeme taşınması elbette değerlidir. Fakat asıl başarı, bu farkındalığın bilinçli dayanışmaya dönüşmesidir.
Bizim hedefimiz yalnızca konuşmak değil, çözümün bir parçası olmaktır.
MAKAMLAR, KURUMLAR VE TOPLUMSAL SORUMLULUK
Bu mesele yalnızca ailelerin omuzlarına bırakılmamalıdır.
Toplumun bütün kesimleri, sivil toplum kuruluşları, yerel yönetimler, basın kuruluşları ve ilgili kamu kurumları kendi sorumlulukları çerçevesinde bu konuda duyarlı olmalıdır.
İnsan hayatını ilgilendiren konularda dayanışma kültürünü güçlendirmeliyiz.
Aileler doğru bilgiye ulaşabilmeli, tedavi süreçleri hakkında yetkili sağlık kuruluşlarından destek alabilmeli ve yardım kampanyaları şeffaf biçimde yürütülmelidir.
Kimse bu mücadelede yalnız bırakılmamalıdır.
BENİM ÇAĞRIM MAKAMLARA DEĞİL, ÖNCE İNSANLIĞADIR
Ben bugün bu yazıyı bir unvan için, bir makam için ya da herhangi bir kişisel beklentiyle kaleme almıyorum.
Bir çocuğun yaşam mücadelesinin daha fazla insan tarafından duyulması gerektiğine inandığım için yazıyorum.
Bazen bir insanın yapabileceği en büyük iyilik, başka bir insanın sesini duyurmasına yardımcı olmaktır.
Bazen bir cümle, hiç tanımadığınız bir insanın dikkatini çeker.
Bazen bir çağrı, insanların bir araya gelmesine vesile olur.
İşte benim istediğim de budur.
Bir çocuğun mücadelesi karşısında kimsenin kendisini çaresiz hissetmemesi, herkesin imkânı ölçüsünde ve doğru yollarla katkı sunabilmesidir.
ŞİMDİ BİRLİK OLMA ZAMANI
Ey bu yazıyı okuyan insan...
Belki bir çocuğu tanımıyorsun. Belki o ailenin hangi şehirde yaşadığını bile bilmiyorsun.
Ama insan olmak için birini tanımak zorunda değilsin.
Bir çocuğun yaşam mücadelesine duyarsız kalmamak için aynı şehirde yaşamak zorunda değilsin.
Aynı aileden, aynı düşünceden veya aynı çevreden olmak zorunda değilsin.
İnsan hayatı hepimizin ortak değeridir.
Bugün bir paylaşım yapabilirsin. Bir aileye doğru bilgiye ulaşması konusunda yardımcı olabilirsin. Güvenilir bir dayanışma çağrısını çevrene duyurabilirsin.
Önemli olan, iyi niyetin yanında bilinçli ve sorumlu davranabilmektir.
SON SÖZÜM
13 gün önce bir çağrı yaptım.
Bugün aynı çağrıyı daha güçlü bir kararlılıkla yineliyorum.
SMA'lı çocuklarımızın ve ailelerinin sesi duyulmalı.
Bu mücadele yalnızca birkaç ailenin, birkaç gönüllünün veya birkaç duyarlı insanın omuzlarında kalmamalı.
Toplum olarak daha fazla bilinçlenmeli, daha fazla dayanışmalı ve üzerimize düşen sorumluluğu yerine getirmeliyiz.
Unutmayalım:
Bir çocuğun umudu, bir ailenin yarına duyduğu inançtır.
Bir annenin yüzündeki tebessüm, bazen bütün kelimelerden daha anlamlıdır.
13 gün geçti. Çağrımız devam ediyor.
SUSMAYALIM, DUYARSIZ KALMAYALIM, DAYANIŞMAYI BÜYÜTELİM!
Çünkü çocukların yaşam mücadelesi karşısında en büyük sorumluluğumuz, insanlığımızı kaybetmemektir.
Celil Kaplanoğlu
İlgili Haberler
Özel Haber
Yorumlar (0)
Bu habere henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu siz yazın.