müteahhit ve mühendislerin sorumluluğu: betondan çalmak, insan hayatını tehlikeye atmaktır
Bir binanın temelinde yalnızca beton ve demir değil, insan hayatı ve büyük bir sorumluluk vardır. Müteahhitlerin ve mühendislerin ihmali, eksik malzemesi ve kalitesiz işçiliği kabul edilemez. Çünkü yapılan her hata, bir gün telafisi mümkün olmayan sonuçlara yol açabilir. Kâr hırsı insan hayatının önüne geçmemelidir. Sağlam yapı, güvenli gelecek demektir.
Haberi hazırlayan
CELİL KAPLANOĞLU
BETONDAN ÇALAN, HAYATTAN ÇALAR
*Celil Kaplanoğlu yazdı: Bir binanın demirinden çalmak, sadece demir çalmak değildir. O binada yaşayacak çocuğun hayalini, annenin uykusunu, babanın evini çalmaktır.*
Bir bina düşünün.
Daha temel atılmadan, içinde kimlerin yaşayacağı bellidir aslında. Bir anne, akşam çocuğunu o evde uyutacaktır. Bir baba, işten dönüp kapıyı o evde açacaktır. Bir çocuk, o evin bir odasında ders çalışacak, hayal kuracak, büyüyecektir.
İşte bir müteahhit, tuğla üstüne tuğla koyarken aslında bunları inşa eder. Duvar değil, yuva yapar. Beton değil, güven yapar.
Ama bazıları bunu unuttu.
*SIRF PARA İÇİN, SIRF BİR DAİRE DAHA SATMAK İÇİN...*
Sırf para kazanmak için insan hayatını hiçe sayan müteahhitler var.
Malzemeden çalan var, yetmiyor bir de üstüne türlü türlü oyunlar kuran var. Sırf bir daire daha satabilmek için, sırf insanlara ev satabilmek için evi süslüyor, boyuyor, ışık takıyor, "Lüks, ultra lüks, depreme dayanıklı" diye pazarlıyor.
İnsanlar da gariban, ömür boyu birikimini veriyor, "Çocuğum güvende olsun" diye o eve giriyor.
Ama o evin içinde ne var biliyor musunuz? Çalınmış demir var, su katılmış beton var, sahte imza var.
Yani hem canını çalıyorlar, hem parasını çalıyorlar. Hem ev diye mezar satıyorlar, hem de güvenilir gibi gösterip milleti kandırıyorlar.
*PEKİ İNSAN HAYATI KİMİN?*
Soralım o zaman: İnsan hayatı kimin?
İnsan hayatı müteahhidin değil.
İnsan hayatı paranın değil.
İnsan hayatı oyunun, hilenin, reklamın değil.
İnsan hayatı Allah'ındır.
Kimse o canı pazarlık masasına koyamaz.
Kimse "Bir kolon eksik olsun, bir şey olmaz" diyemez.
Çünkü o kolonun altında bir annenin evladı yatıyor.
Sırf para kazanmak için, sırf bir daire daha satabilmek için türlü oyunlar kuranlar var. Ama unuttukları bir şey var: İnsan hayatı satılık değildir. İnsan hayatı kimin biliyor musunuz? Allah'ındır. Kimsenin o canla kumar oynamaya hakkı yoktur.
*MÜTEAHHİTLER, MÜHENDİSLER...*
Sadece müteahhit değil.
Mühendis de var bu işin içinde.
Müteahhit malzemeden çalıyor, mühendis projeyi sahada denetlemiyor. Mühendis "Burası yanlış, bu kolon olmamış" demesi gerekirken, "Aman abi, idare et" diyor. İmzasını atıyor, arkasına bakmadan gidiyor.
Peki o imza ne demek biliyor musun?
O imza, "Bu bina sağlamdır, bu binada insan yaşayabilir" demek.
Sen o imzayı attıktan sonra o binada biri ölürse, o ölümün vebali senin boynundadır.
Bir mühendis, bir binanın vicdanıdır.
Müteahhit paraya bakarsa, mühendis vicdana bakmak zorundadır.
Çünkü mühendis okumuş, bilmiş, "Ben bu işi biliyorum" diye diploma almış.
Bilerek susmak, çalmaktan daha kötüdür.
Denetçi de öyle.
Görevi, o binayı tek tek kontrol etmek.
Demiri saymak, betonu ölçmek, projeye bakmak.
Ama bazıları sahaya bile gitmeden, masa başında imza atıyor.
"Nasıl olsa bir şey olmaz" diyor.
Oluyor kardeşim, bal gibi oluyor. O bina yıkılıyor, altında insanlar kalıyor.
İşte zincir böyle kuruluyor:
*Müteahhit çalıyor, mühendis susuyor, denetçi imza atıyor, olan gariban vatandaşa oluyor.*
Vatandaş ne bilsin kolonun içinde kaç demir var?
Vatandaş ne bilsin betona su katılmış mı?
Vatandaş ev alıyor, güveniyor. "Mühendisi var, denetçisi var, devlet bakmış" diyor.
Ama devlet bakmamış, mühendis bakmamış, müteahhit çalmış.
Sonra hep bir ağızdan "Kader" diyorlar.
Hayır. Kader değil. Bu, hep birlikte işlenen bir cinayet.
*AYNI SOKAK, İKİ FARKLI KADER*
6 Şubat gecesini hiçbirimiz unutmadık, unutamayız.
Aynı sokakta, yan yana iki bina vardı. Biri depremden sonra sapasağlam ayaktaydı. Diğeri ise saniyeler içinde un gibi dağıldı.
Aradaki fark deprem değildi. Deprem ikisine de aynı vurdu.
Aradaki fark, birinin vicdanıydı.
Biri projesine sadık kaldı, demirinden çalmadı, betonuna su katmadı. Diğeri "Nasıl olsa kimse anlamaz" dedi ve çaldı.
Sonuç ne oldu? Biri insanların yuvası olarak kaldı, diğeri insanların mezarı oldu.
*UMURUNDA BİLE DEĞİL*
Ama bir de şu var ya, en çok da o koyuyor insana.
Adam binayı yapmış, parasını almış, arabasına binip gitmiş. Umurunda bile değil, o binada kim oturacak, o binada kim ölecek.
Biz gece uyuyamıyoruz, "Acaba benim yaptığım işte bir eksik var mı, birinin canı yanar mı?" diye düşünüyoruz. O adam ise yastığa başını koyup mışıl mışıl uyuyor. Çünkü onun vicdanı yok, onun tek düşündüğü para.
Ama unutmasın: Umurunda olmayanın, bir gün Allah sorar.
Kul unutur, para biter, bina yıkılır ama o vebal kalır.
Bir annenin ahı, bir çocuğun vebali, kimsenin yanına kalmaz.
Umurunda bile değil. Parayı alıp gidiyor. Ama bir annenin ahı, bir çocuğun vebali kimsenin yanına kalmaz.
*BİZ İŞİMİZE GÜVENİYORUZ*
Biz işimize güveniyoruz. Biz demirden çalmıyoruz, biz milleti kandırmıyoruz, biz bir daire daha satabilmek için oyun kurmuyoruz.
Biz diyoruz ki: Ev, mezar değil yuva olmalı.
Benim bu yazım, işini namusuyla yapan müteahhitlere, mühendislere değildir. Alın teriyle, helal malzemeyle bina yapan adamın elini öperim. Sahada çamurun içinde, soğukta binayı tek tek denetleyen, "Bu demir eksik, bu bina olmaz" diye müteahhitle kavga eden mühendisler var. Onlar gerçek kahraman.
Onlar bu ülkenin sessiz kahramanlarıdır.
Benim sözüm, parayı vicdandan üstün tutanlara. Diplomasını kiraya verenlere. İmzasını satanlara. Sahaya gitmeden para alanlara. Müteahhitle anlaşıp, "Görmedim" diyenlere.
Kader, senin hırsızlığın değildir.
Kader, senin çaldığın demir değildir.
Kader, annenin kucağında ölen çocuğun adı değildir.
O çocuğun adı kader değil, cinayettir.
*NE OLMALIDIR
Birincisi, müteahhit yaptığı binadan ömür boyu sorumlu olmalıdır. "Ben yaptım, sattım, bitti" diye bir şey olmamalıdır.
İkincisi, mühendis de, denetimi yapan da, imza atan da sorumlu olmalıdır. "Ben sadece imza attım" diye kaçmak olmamalıdır.
Üçüncüsü, bir binada malzeme hırsızlığı varsa, bu artık "ihmal" diye geçiştirilmemelidir. Bu, "kasten öldürme" sayılmalıdır.
Bugün Türkiye'de binlerce bina yapılıyor. Her birinin temelinde bir karar yatıyor: Vicdan mı, para mı?
Müteahhit çalarsa bina çürür, mühendis susarsa bina yıkılır.
Vicdanla yapan, hayat kurtarır.
Parayla çalan, hayat çalar.
Seçim, o temeli atanındır.
Betondan çalan, hayattan çalar.
Ama vicdanla yapan, bir ömür dua alır
*Celil Kaplanoğlu yazdı: Bir binanın demirinden çalmak, sadece demir çalmak değildir. O binada yaşayacak çocuğun hayalini, annenin uykusunu, babanın evini çalmaktır.*
Bir bina düşünün.
Daha temel atılmadan, içinde kimlerin yaşayacağı bellidir aslında. Bir anne, akşam çocuğunu o evde uyutacaktır. Bir baba, işten dönüp kapıyı o evde açacaktır. Bir çocuk, o evin bir odasında ders çalışacak, hayal kuracak, büyüyecektir.
İşte bir müteahhit, tuğla üstüne tuğla koyarken aslında bunları inşa eder. Duvar değil, yuva yapar. Beton değil, güven yapar.
Ama bazıları bunu unuttu.
*SIRF PARA İÇİN, SIRF BİR DAİRE DAHA SATMAK İÇİN...*
Sırf para kazanmak için insan hayatını hiçe sayan müteahhitler var.
Malzemeden çalan var, yetmiyor bir de üstüne türlü türlü oyunlar kuran var. Sırf bir daire daha satabilmek için, sırf insanlara ev satabilmek için evi süslüyor, boyuyor, ışık takıyor, "Lüks, ultra lüks, depreme dayanıklı" diye pazarlıyor.
İnsanlar da gariban, ömür boyu birikimini veriyor, "Çocuğum güvende olsun" diye o eve giriyor.
Ama o evin içinde ne var biliyor musunuz? Çalınmış demir var, su katılmış beton var, sahte imza var.
Yani hem canını çalıyorlar, hem parasını çalıyorlar. Hem ev diye mezar satıyorlar, hem de güvenilir gibi gösterip milleti kandırıyorlar.
*PEKİ İNSAN HAYATI KİMİN?*
Soralım o zaman: İnsan hayatı kimin?
İnsan hayatı müteahhidin değil.
İnsan hayatı paranın değil.
İnsan hayatı oyunun, hilenin, reklamın değil.
İnsan hayatı Allah'ındır.
Kimse o canı pazarlık masasına koyamaz.
Kimse "Bir kolon eksik olsun, bir şey olmaz" diyemez.
Çünkü o kolonun altında bir annenin evladı yatıyor.
Sırf para kazanmak için, sırf bir daire daha satabilmek için türlü oyunlar kuranlar var. Ama unuttukları bir şey var: İnsan hayatı satılık değildir. İnsan hayatı kimin biliyor musunuz? Allah'ındır. Kimsenin o canla kumar oynamaya hakkı yoktur.
*MÜTEAHHİTLER, MÜHENDİSLER...*
Sadece müteahhit değil.
Mühendis de var bu işin içinde.
Müteahhit malzemeden çalıyor, mühendis projeyi sahada denetlemiyor. Mühendis "Burası yanlış, bu kolon olmamış" demesi gerekirken, "Aman abi, idare et" diyor. İmzasını atıyor, arkasına bakmadan gidiyor.
Peki o imza ne demek biliyor musun?
O imza, "Bu bina sağlamdır, bu binada insan yaşayabilir" demek.
Sen o imzayı attıktan sonra o binada biri ölürse, o ölümün vebali senin boynundadır.
Bir mühendis, bir binanın vicdanıdır.
Müteahhit paraya bakarsa, mühendis vicdana bakmak zorundadır.
Çünkü mühendis okumuş, bilmiş, "Ben bu işi biliyorum" diye diploma almış.
Bilerek susmak, çalmaktan daha kötüdür.
Denetçi de öyle.
Görevi, o binayı tek tek kontrol etmek.
Demiri saymak, betonu ölçmek, projeye bakmak.
Ama bazıları sahaya bile gitmeden, masa başında imza atıyor.
"Nasıl olsa bir şey olmaz" diyor.
Oluyor kardeşim, bal gibi oluyor. O bina yıkılıyor, altında insanlar kalıyor.
İşte zincir böyle kuruluyor:
*Müteahhit çalıyor, mühendis susuyor, denetçi imza atıyor, olan gariban vatandaşa oluyor.*
Vatandaş ne bilsin kolonun içinde kaç demir var?
Vatandaş ne bilsin betona su katılmış mı?
Vatandaş ev alıyor, güveniyor. "Mühendisi var, denetçisi var, devlet bakmış" diyor.
Ama devlet bakmamış, mühendis bakmamış, müteahhit çalmış.
Sonra hep bir ağızdan "Kader" diyorlar.
Hayır. Kader değil. Bu, hep birlikte işlenen bir cinayet.
*AYNI SOKAK, İKİ FARKLI KADER*
6 Şubat gecesini hiçbirimiz unutmadık, unutamayız.
Aynı sokakta, yan yana iki bina vardı. Biri depremden sonra sapasağlam ayaktaydı. Diğeri ise saniyeler içinde un gibi dağıldı.
Aradaki fark deprem değildi. Deprem ikisine de aynı vurdu.
Aradaki fark, birinin vicdanıydı.
Biri projesine sadık kaldı, demirinden çalmadı, betonuna su katmadı. Diğeri "Nasıl olsa kimse anlamaz" dedi ve çaldı.
Sonuç ne oldu? Biri insanların yuvası olarak kaldı, diğeri insanların mezarı oldu.
*UMURUNDA BİLE DEĞİL*
Ama bir de şu var ya, en çok da o koyuyor insana.
Adam binayı yapmış, parasını almış, arabasına binip gitmiş. Umurunda bile değil, o binada kim oturacak, o binada kim ölecek.
Biz gece uyuyamıyoruz, "Acaba benim yaptığım işte bir eksik var mı, birinin canı yanar mı?" diye düşünüyoruz. O adam ise yastığa başını koyup mışıl mışıl uyuyor. Çünkü onun vicdanı yok, onun tek düşündüğü para.
Ama unutmasın: Umurunda olmayanın, bir gün Allah sorar.
Kul unutur, para biter, bina yıkılır ama o vebal kalır.
Bir annenin ahı, bir çocuğun vebali, kimsenin yanına kalmaz.
Umurunda bile değil. Parayı alıp gidiyor. Ama bir annenin ahı, bir çocuğun vebali kimsenin yanına kalmaz.
*BİZ İŞİMİZE GÜVENİYORUZ*
Biz işimize güveniyoruz. Biz demirden çalmıyoruz, biz milleti kandırmıyoruz, biz bir daire daha satabilmek için oyun kurmuyoruz.
Biz diyoruz ki: Ev, mezar değil yuva olmalı.
Benim bu yazım, işini namusuyla yapan müteahhitlere, mühendislere değildir. Alın teriyle, helal malzemeyle bina yapan adamın elini öperim. Sahada çamurun içinde, soğukta binayı tek tek denetleyen, "Bu demir eksik, bu bina olmaz" diye müteahhitle kavga eden mühendisler var. Onlar gerçek kahraman.
Onlar bu ülkenin sessiz kahramanlarıdır.
Benim sözüm, parayı vicdandan üstün tutanlara. Diplomasını kiraya verenlere. İmzasını satanlara. Sahaya gitmeden para alanlara. Müteahhitle anlaşıp, "Görmedim" diyenlere.
Kader, senin hırsızlığın değildir.
Kader, senin çaldığın demir değildir.
Kader, annenin kucağında ölen çocuğun adı değildir.
O çocuğun adı kader değil, cinayettir.
*NE OLMALIDIR
Birincisi, müteahhit yaptığı binadan ömür boyu sorumlu olmalıdır. "Ben yaptım, sattım, bitti" diye bir şey olmamalıdır.
İkincisi, mühendis de, denetimi yapan da, imza atan da sorumlu olmalıdır. "Ben sadece imza attım" diye kaçmak olmamalıdır.
Üçüncüsü, bir binada malzeme hırsızlığı varsa, bu artık "ihmal" diye geçiştirilmemelidir. Bu, "kasten öldürme" sayılmalıdır.
Bugün Türkiye'de binlerce bina yapılıyor. Her birinin temelinde bir karar yatıyor: Vicdan mı, para mı?
Müteahhit çalarsa bina çürür, mühendis susarsa bina yıkılır.
Vicdanla yapan, hayat kurtarır.
Parayla çalan, hayat çalar.
Seçim, o temeli atanındır.
Betondan çalan, hayattan çalar.
Ama vicdanla yapan, bir ömür dua alır
İlgili Haberler
Yorumlar (0)
Bu habere henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu siz yazın.