19 Kasım 2026 KonyaParçalı Bulutlu 19°
Dolar50,4748+0,07%Euro55,6382+0,42%Gram Altın6.052,46+0,20%
Son Dakika

AŞK-I UBUDİYET Kapı Açıkken

Mekke. Bir baba, yıllardır aradığı oğlunu sonunda bulmuştur. Yanında kardeşi, kesesinde fidye. Çocukken kaçırılıp Ukâz panayırında satılan oğlu Zeyd, şimdi bir Kureyşlinin evinde köledir.
Ev sahibi fidye istemez. Bir şey önerir:
— Çağıralım, seçsin. Sizi seçerse alın götürün, bedelsiz. Beni seçerse, beni seçeni bırakacak adam değilim.
Zeyd gelir. Babasını tanır, amcasını tanır.
— Bunları tanıyor musun?
— Tanıyorum. Babam, amcam.
— Beni de tanıyorsun. Seç.
Kapı açıktır. Hürriyet, aile, kabile, isim; hepsi eşikte beklemektedir. Zeyd bir adım atmaz.
— Ben seni kimseye tercih etmem.
Baba inanamaz: "Köleliği hürriyete mi tercih ediyorsun?"
Zeyd'in cevabı kısadır: "Bu zatta bir şey gördüm..."
— ✦ —
Bu hikâyeyi biliriz. Ama genellikle bir sadakat hikâyesi diye anlatır, geçeriz. Oysa içinde görmediğimiz bir tarih var.
Bu sahne, vahiyden önce yaşandı.
Zeyd'in seçtiği kişi henüz Peygamber değildi. Ne Cebrail inmişti ne Hira'da "Oku!" denmişti. Ortada ne mucize vardı ne ayet ne de cennet vaadi. Zeyd bir unvanı değil, bir insanı seçti. Ücreti, makamı, sonucu bilmeden.
Aşk-ı ubudiyet tam olarak budur: Ne kazanacağını bilmeden kul kalmak. Kulluğu bir hesabın değil, bir bakışın sonucu olarak seçmek. "Bu zatta bir şey gördüm." Gerisi sonra geldi.
Biz ise önce faturayı soruyoruz. Bu ibadetin sevabı kaç? Bu dua neye iyi gelir? Bu orucun bana faydası ne? Kulluğu bir yatırım broşürü gibi okuyoruz. Getirisini görmediğimiz emre "hikmeti ne?" diye soruyor, cevap bulamazsak eşiğe yöneliyoruz.
Zeyd broşür okumadı. Bir yüze baktı ve kaldı.
— ✦ —
Hikâyenin ikinci yarısını daha az biliriz.
O gün Efendimiz (s.a.v.), Zeyd'in elinden tuttu, Kâbe'nin yanına götürdü ve herkesin önünde ilan etti: "Şahit olun, Zeyd benim oğlumdur." Köle, bir anda evlat oldu. #Mekke ona artık Zeyd b. Muhammed dedi.
Yıllar sonra ayet indi: Evlatlıkları kendi babalarının adıyla çağırın (Ahzâb 33/5). Zeyd o güzel ismi geri verdi. Yeniden Zeyd b. Hârise oldu.
Bir insanın en sevdiği adı, onu en sevdiği kişiye bağlayan adı elinden alınıyor. Bir itiraz yok. Bir küskünlük yok. Kulluk aynı yerde duruyor; çünkü zaten bir isim için başlamamıştı.
Asıl imtihan buradaydı. Unvan gelince kul olmak kolaydır. Unvan gidince kul kalmak aşk ister.
Ve görülmeyen tarafı: Kaybettiği isim bir babanın adıydı. Karşılığında aldığı isim kendi adıydı; ama bu sefer bir ayetin içinde. #Ashap arasında Kur'an'da adıyla anılan tek kişi #Zeyd'dir (Ahzâb 33/37). "Muhammed'in oğlu" sıfatı alındı; "Zeyd" adı kıyamete kadar okunur oldu.
Kapı açıkken çıkmayan, kapı kapanınca da gitmeyen, adını kıyamete kadar okunan bir sayfaya yazdırdı.
— ✦ —
Araplar çok çiğnenmekten düzleşmiş yola muabbed derdi; kul kelimesiyle aynı kökten. #Kulluk, üstünden geçilmeye razı olmaktır. Zeyd'in üstünden çok şey geçti: kaçırılmak, satılmak, ismini kaybetmek ve sonunda Mûte'de, sancak elinde, ilk düşen olmak.
Bir kez bile azat istemedi.
— ✦ —
#Bugün de kapıda bekleyenler var. Ne baba ne amca. Daha tanıdık sesler.
"Hürsün" diyor bir #ses. "Kimseye şhesap vermek zorunda değilsin. Bedenin senin, vaktin senin, kararın senin."
"Bu kadar kayıt neden?" diyor bir başkası. "Çağ değişti. Biraz gevşe. Şu vakitleri, şu yasakları, şu sünnetleri bırak. Gel, kalabalık seni bekliyor."
Fidye bile istemiyorlar. Bedelsiz azat teklif ediyorlar. Kapı da açık; kimse bizi zorla tutmuyor.
Asıl soru tam burada: Kimse tutmadığı hâlde kalıyor muyuz?
Zorla kul olmak ubudiyettir. Kapı açıkken kalmak, aşk-ı ubudiyettir.
Eşikte duruyoruz. Babamız gibi görünen sesler çağırıyor.
Ne gördük ki kalalım?

Okuyucu Yorumları

Henüz yorum yok. İlk yorumu siz yazın.

Yorumlar editör onayından sonra yayımlanır.

Yazarın Diğer Yazıları