17 Kasım 2026 KonyaParçalı Bulutlu 9°
Dolar50,4191+0,05%Euro55,5799+0,22%Gram Altın6.259,75+0,32%
Son Dakika

Kendine Sarılan Adam: 70’ler Kuşağının Susturulan Gözyaşları ve İçimizdeki Çocuk ✍️

Kalemin Ucundaki Pınar
Morgun kapısı. Bir görevli, bir sedye, bir de oğul.
Görevli işini bitirdi, eldivenlerini çıkardı, her gün söylediği cümleyi söyledi:
"Başınız sağ olsun."
Öylece kalakaldım.
Birkaç damla yaş isyan etti bana; izin almadan gözlerimden döküldü. Sonra fark ettim onları. Ve hiç düşünmeden, çocukluğumdan kalma aynı içgüdüyle, hızlıca sildim.
Annemi morga ben götürmüştüm. Gözyaşlarımı da geri ben getirdim.
— ✦ —
Biz yetmişlerde doğduk. Ben ailemin ilk çocuğuydum.
Acılarla büyüdük; ama kendi acısını kendi saran bir nesildik. Ağlamak ayıptı. Öyle yetiştik.
Düşerdik, bir yerimiz kanardı. Kanayan dizimizi değil, yırtılan elbisemizi düşünürdük; çünkü hesabı elbisenin sorulurdu. Dayağı yerdik, ağlardık. İki kardeştik; birimiz dayak yerken öbürümüz ona ağlardı.
Sevmenin belki de dayak olduğu zamanların çocuklarıyız biz.
Ama asıl ağladığımız dayak değildi. Dayak mı? O acıtmazdı ki... Sorulmayan hatırımızın kanayan yarasının yanında hiç acıtmazdı. Kimse "neren kanıyor?" demedi. Elbise soruldu, çocuk sorulmadı.
Hani bir yere gidersiniz; herkes oturur, siz ayakta kalırsınız ya. İşte öyle bir çocukluk.
Kaybolmamak için içeride olmaya çalışan, ama her an bir şey olacakmış gibi kapı eşiğine oturan.
Kardeşimle biz böyle büyüdük.
Biz de sormadık sonra. Kimseye. Yuttuk.
İçeride bir derya birikti. Kimisi özlemden, kimisi acıdan, kimisi görülmemekten. Kimisinin adını hâlâ koyamadım.
— ✦ —
Annem yanı başımda vefat etti. Kardeşim ağladı; çocukluğumuzdaki gibi, belki yine ikimizin yerine. Ben ağlayamadım.
Ona bir omuz lazımdı. Sarıldım. Omuz ağlarsa, üstündeki baş nereye yaslanır?
Sabah babama gittik. Kardeşim ağladı, babam ağladı. Ben yine ağlayamadım.
Bugün bakıyorum: Yaslanacak bir omuz bulamayan o çocuk, sonunda omuz oldu. Eşimin, kızlarımın, oğlumun dertlerini döktüğü bir omuz. Hiç almadığı şeyi vermeyi öğrendi.
Ben çocuklarımı kendi büyüdüğüm gibi büyütmedim. Onları her şeyin önüne koydum. Beraber ağladık. Beraber güldük.
Ne mi yapıyorum şimdi? Onlar ağlamasın diye hâlâ günde on iki saatten fazla çalışıyorum. Dört beş saat uykuyla.
Herkese yetmeye, her şeye yetişmeye çalışan; ama kendine yetişemeyen bir nesil.
Benden çok var. Bu yazıyı okuyanların çoğu "biz de" diyecek, biliyorum.
Ama geride bir soru kaldı. Onu da kimse sormadı:
Omuzlar kimin omzunda ağlar?
— ✦ —
Şimdi kalem elime değse göğsüm titriyor. Yaş ilerledi, belki ondandır, diyorum.
Değil.
Her kaleme aldığım yazıda gözlerim yaşarıyor. Okuyorum, yeniden ağlıyorum. Kalemim ağlıyor bazen. Kâğıt ıslanmıyor ama. Benim yerime ağlayan kelimeler var. Beni anlayan kelimeler.
Körelmiş hislerim miydi? Asla. Yıllarca yutulan derya bir kapı aradı; ben gözyaşı pınarımı kalemin ucunda açtım. Gözden çıkamayan, uçtan çıkıyor.
Ağlayamadığım bir yazı olursa onu yırtıyorum. Derdime ortak değildir diye.
Çocukken elbise yırtılırdı, dayağını biz yerdik. Şimdi yırtan benim: ağlamayan kâğıtları yırtıyorum. Hesabını kimse sormuyor.
Ben soruyorum.
— ✦ —
Medine'de bir baba, oğlunu kucağında uğurladı. Gözleri yaşardı. Yanındaki sahabi şaşırdı:
"Sen de mi, yâ Resûlallah?"
"Göz yaşarır, kalp hüzünlenir; ama Rabbimizin razı olmayacağı bir söz söylemeyiz." (Buhârî, Cenâiz 43)
O "sen de mi?" sorusu ne kadar tanıdık. Biz o soruyu kimse sormadan cevaplamış bir nesiliz: "Hayır. Ben ağlamam."
Oysa utanılacak olan gözyaşı değildi, isyandı. Biz ikisini karıştırdık. İsyan etmeyelim derken gözyaşını da susturduk.
— ✦ —
Şimdi annemin mezarının başına gidiyorum. Ağlıyorum.
Hayattayken tatmadığımı soğuk mermere döküyorum.
Ama bir şey eksik.
Bir sıcaklık. Bir koku. Bir dokunuş.
Mermer yaşımı alıyor; ama sarılmıyor.
— ✦ —
Ne olur dostlar.
Ağlayın. Korkmayın.
Bir omuz bulun, öyle ağlayın.
Çocuğunuz düştüğünde önce elbisesine değil, dizine bakın. Kardeşiniz ağlarken ona omuz olun; ama sıra size geldiğinde başınızı bir omza koymayı da bilin.
Benim gibi olmayın.
Ben hep kendime sarılıp ağladım.
Şimdi kalemimle birlikte ağlıyorum.
Hem de hıçkıra hıçkıra.
Bir fatiha üç ihlas tüm geçmişlerimize

Okuyucu Yorumları

Henüz yorum yok. İlk yorumu siz yazın.

Yorumlar editör onayından sonra yayımlanır.

Yazarın Diğer Yazıları