bir çocuğun çığlığını duyuyor muyuz, yoksa görmezden mi geliyoruz?
Farklılıkları yargılamayalım, çocukları dışlamayalım. Otizmli bireylere ve ailelerine sevgiyle, anlayışla ve destekle yaklaşalım. Çünkü her çocuk değerlidir! ❤️
Haberi hazırlayan
CELİL KAPLANOĞLU
otizmli çocuklar değil, toplumun ön yargıları değişmeli
Celil Kaplanoğlu'nun Kaleminden
📢 Okumadan geçme, paylaşarak farkındalığa destek ol! ❤️
Bir çocuğu anlamak için önce onun dünyasına bakmayı öğrenmek gerekir. Çünkü her çocuk aynı şekilde konuşmaz, aynı şekilde hissetmez, aynı şekilde öğrenmez. Ancak her çocuk anlaşılmayı, sevilmeyi, eğitim görmeyi ve toplumun bir parçası olmayı hak eder.
Bugün toplum olarak önemli bir gerçekle yüzleşmeliyiz: Otizmli çocukları ne kadar anlıyoruz?
Otizm, bir hastalık gibi bulaşan bir durum değildir. Nörogelişimsel bir farklılıktır. Otizmli bireylerin iletişim kurma, sosyal etkileşim geliştirme, duyusal uyaranları algılama ve öğrenme biçimleri birbirinden farklı olabilir. Her otizmli bireyin kendine özgü yetenekleri, ihtiyaçları ve yaşam deneyimleri vardır.
Ne yazık ki hâlâ bazı insanlar farklı davranışlar sergileyen çocukları anlamak yerine onları yargılamayı tercih ediyor.
Bir çocuk kalabalıkta huzursuzlandığında, yüksek sesten rahatsız olduğunda veya kendisini kelimelerle ifade edemediğinde hemen yanlış değerlendirmelere maruz kalabiliyor.
Oysa bilmediğimiz bir davranışın arkasında, bizim henüz anlayamadığımız bir ihtiyaç olabilir.
BİR ANNENİN VE BABANIN SESSİZ MÜCADELESİ
Otizmli bir çocuğun ailesi için hayat, dışarıdan göründüğünden çok daha fazla emek ve sorumluluk gerektirebilir.
Bir anne düşünün…
Çocuğunun eğitimi için araştırmalar yapıyor, onun gelişimi için mücadele ediyor, gecesini gündüzüne katıyor. Bir yandan umutlarını büyütürken diğer yandan toplumun bakışlarıyla mücadele ediyor.
Bir baba düşünün…
Çocuğunun geleceğini düşünüyor. Eğitim imkânlarını, sosyal hayatını, arkadaşlıklarını ve yarınlarını merak ediyor.
Bu ailelerin ihtiyacı acıma değil; anlayış, destek, saygı ve fırsat eşitliğidir.
OKULLARDA DIŞLANMA DEĞİL, FIRSAT EŞİTLİĞİ OLMALI
Öğretmenlere, okul yöneticilerine ve velilere önemli bir çağrım var.
Otizmli çocuklar eğitim hayatının dışında bırakılmamalı. Her çocuğun ihtiyacına uygun eğitim desteği sağlanmalı. Okullar yalnızca akademik başarıyı değil, birlikte yaşama kültürünü de öğretmeli.
Çocuklarımıza farklılıkların korkulacak bir şey olmadığını anlatmalıyız.
Bir çocuğa başka bir çocuğu dışlamayı değil, anlamaya çalışmayı öğretmeliyiz.
Çünkü gerçek eğitim, yalnızca kitaplardan bilgi öğrenmek değildir. İnsan olmayı, empati kurmayı ve başkasının hakkına saygı duymayı da öğrenmektir.
DEVLETE, BELEDİYELERE VE TOPLUMA ÇAĞRI
Otizmli bireylerin ve ailelerinin desteklenmesi yalnızca ailelerin sorumluluğu değildir.
Daha fazla erişilebilir eğitim imkânı, nitelikli özel eğitim desteği, ailelere yönelik danışmanlık hizmetleri, sosyal etkinlik alanları ve ekonomik destekler geliştirilmelidir.
Belediyeler sosyal projeler üretmeli, kamu kurumları erişilebilir hizmetleri artırmalı, toplum kuruluşları farkındalık çalışmalarına daha fazla katkı sunmalıdır.
Bu mesele birkaç günlük farkındalık etkinliğine sığdırılmamalıdır. Asıl ihtiyaç, her gün devam eden bir toplumsal duyarlılıktır.
CELİL KAPLANOĞLU'NDAN TOPLUMA ÇAĞRI
Ben Celil Kaplanoğlu olarak şuna inanıyorum: Bir toplumun gerçek büyüklüğü, farklılıkları olan insanlara nasıl davrandığıyla ölçülür.
Hiçbir çocuk seçtiği özellikleri nedeniyle dışlanmamalı. Hiçbir anne ve baba, çocuğunun farklılıkları nedeniyle toplum karşısında kendisini savunmak zorunda bırakılmamalı.
Bugün bir otizmli çocuğun elinden tutmak, ailesine destek olmak, onu anlamaya çalışmak hepimizin insanlık sorumluluğudur.
Unutmayalım; çocuklarımızın ihtiyacı acıyan gözler değil, anlayan yüreklerdir.
Otizmli çocukları etiketlemeyelim. Aileleri yalnız bırakmayalım. Eğitimden, sosyal hayattan ve toplumdan uzaklaştırmayalım.
Çünkü farklılık bir dışlanma nedeni değil, insanlığın doğal bir parçasıdır.
Anla, yargılama, sev ve sahip çık!
Celil Kaplanoğlu
#OtizmFarkındalığı #ÖnYargılarıDeğiştir #AnlaYargılamaSev
Celil Kaplanoğlu'nun Kaleminden
📢 Okumadan geçme, paylaşarak farkındalığa destek ol! ❤️
Bir çocuğu anlamak için önce onun dünyasına bakmayı öğrenmek gerekir. Çünkü her çocuk aynı şekilde konuşmaz, aynı şekilde hissetmez, aynı şekilde öğrenmez. Ancak her çocuk anlaşılmayı, sevilmeyi, eğitim görmeyi ve toplumun bir parçası olmayı hak eder.
Bugün toplum olarak önemli bir gerçekle yüzleşmeliyiz: Otizmli çocukları ne kadar anlıyoruz?
Otizm, bir hastalık gibi bulaşan bir durum değildir. Nörogelişimsel bir farklılıktır. Otizmli bireylerin iletişim kurma, sosyal etkileşim geliştirme, duyusal uyaranları algılama ve öğrenme biçimleri birbirinden farklı olabilir. Her otizmli bireyin kendine özgü yetenekleri, ihtiyaçları ve yaşam deneyimleri vardır.
Ne yazık ki hâlâ bazı insanlar farklı davranışlar sergileyen çocukları anlamak yerine onları yargılamayı tercih ediyor.
Bir çocuk kalabalıkta huzursuzlandığında, yüksek sesten rahatsız olduğunda veya kendisini kelimelerle ifade edemediğinde hemen yanlış değerlendirmelere maruz kalabiliyor.
Oysa bilmediğimiz bir davranışın arkasında, bizim henüz anlayamadığımız bir ihtiyaç olabilir.
BİR ANNENİN VE BABANIN SESSİZ MÜCADELESİ
Otizmli bir çocuğun ailesi için hayat, dışarıdan göründüğünden çok daha fazla emek ve sorumluluk gerektirebilir.
Bir anne düşünün…
Çocuğunun eğitimi için araştırmalar yapıyor, onun gelişimi için mücadele ediyor, gecesini gündüzüne katıyor. Bir yandan umutlarını büyütürken diğer yandan toplumun bakışlarıyla mücadele ediyor.
Bir baba düşünün…
Çocuğunun geleceğini düşünüyor. Eğitim imkânlarını, sosyal hayatını, arkadaşlıklarını ve yarınlarını merak ediyor.
Bu ailelerin ihtiyacı acıma değil; anlayış, destek, saygı ve fırsat eşitliğidir.
OKULLARDA DIŞLANMA DEĞİL, FIRSAT EŞİTLİĞİ OLMALI
Öğretmenlere, okul yöneticilerine ve velilere önemli bir çağrım var.
Otizmli çocuklar eğitim hayatının dışında bırakılmamalı. Her çocuğun ihtiyacına uygun eğitim desteği sağlanmalı. Okullar yalnızca akademik başarıyı değil, birlikte yaşama kültürünü de öğretmeli.
Çocuklarımıza farklılıkların korkulacak bir şey olmadığını anlatmalıyız.
Bir çocuğa başka bir çocuğu dışlamayı değil, anlamaya çalışmayı öğretmeliyiz.
Çünkü gerçek eğitim, yalnızca kitaplardan bilgi öğrenmek değildir. İnsan olmayı, empati kurmayı ve başkasının hakkına saygı duymayı da öğrenmektir.
DEVLETE, BELEDİYELERE VE TOPLUMA ÇAĞRI
Otizmli bireylerin ve ailelerinin desteklenmesi yalnızca ailelerin sorumluluğu değildir.
Daha fazla erişilebilir eğitim imkânı, nitelikli özel eğitim desteği, ailelere yönelik danışmanlık hizmetleri, sosyal etkinlik alanları ve ekonomik destekler geliştirilmelidir.
Belediyeler sosyal projeler üretmeli, kamu kurumları erişilebilir hizmetleri artırmalı, toplum kuruluşları farkındalık çalışmalarına daha fazla katkı sunmalıdır.
Bu mesele birkaç günlük farkındalık etkinliğine sığdırılmamalıdır. Asıl ihtiyaç, her gün devam eden bir toplumsal duyarlılıktır.
CELİL KAPLANOĞLU'NDAN TOPLUMA ÇAĞRI
Ben Celil Kaplanoğlu olarak şuna inanıyorum: Bir toplumun gerçek büyüklüğü, farklılıkları olan insanlara nasıl davrandığıyla ölçülür.
Hiçbir çocuk seçtiği özellikleri nedeniyle dışlanmamalı. Hiçbir anne ve baba, çocuğunun farklılıkları nedeniyle toplum karşısında kendisini savunmak zorunda bırakılmamalı.
Bugün bir otizmli çocuğun elinden tutmak, ailesine destek olmak, onu anlamaya çalışmak hepimizin insanlık sorumluluğudur.
Unutmayalım; çocuklarımızın ihtiyacı acıyan gözler değil, anlayan yüreklerdir.
Otizmli çocukları etiketlemeyelim. Aileleri yalnız bırakmayalım. Eğitimden, sosyal hayattan ve toplumdan uzaklaştırmayalım.
Çünkü farklılık bir dışlanma nedeni değil, insanlığın doğal bir parçasıdır.
Anla, yargılama, sev ve sahip çık!
Celil Kaplanoğlu
#OtizmFarkındalığı #ÖnYargılarıDeğiştir #AnlaYargılamaSev
İlgili Haberler
Özel Haber
Yorumlar (0)
Bu habere henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu siz yazın.