Burası Gencek! "Güneşin Gencek Dağı'ndan İmin Harmanına İlk Doğduğu Yer"!
🏃♂️ Tozlu Yollar ve Çocukluk Oyunları
Eskiden bu köyde yaşardım. Asfalt yolu bilmezdik. Rüzgar esince toz duman içinde kalırdık, harmanlarda naylon topla oynarken. Top rüzgarda uçar gider, yakalamak için arkasından koşardık. O zamanlar çocuk derlerdi bizlere. Yoldan geçerken veya topun arkasından koşarken, toza çap diyerek ayak basmanın, o zamanlar bizlere bir tadı birde tuzu vardı. Üstünüz başımız toz toprak olsa da önemli değildi, elimizle toprağı çırpar yeniden kaldığımız yerden devam ederdik. İkindi Türüdü, Ambar böget ve Gömbögete çimmeye koşarak giderdik.Yorulmak nedir bilmezdik. Köy işini ona göre ayarlardık. Ermilit veya Tatlıcakta, Akseki'den İstanbul'a yolcu götüren otobüsün önünde koşar, yoldan taşı kenara atardık ve yolcuların camdan attıkları bozuk demir kuruş paraları toplardık.
🌿 Karamık Dikenleri ve Yaban Güllerinin Kokusu
Yolda koşarken veya yürüken ayağımıza bir taş takılabilirdı. Her şeye ve her yere kullandığımız ve en az bir yıl yırtılmadan giydiğimiz Konya lastik ayakkabıya rağmen ayağımıza, karamık yaprağı toplarken veya dere kenarlarındaki karamık çalılarının dibinden Menekşe derlerken, toplarken elimize veya ayagınıza bir diken batar ve bizi ağlatırdı ama bu iş bizi yıldırmaz ve o işi yapmaktan vaz geçmezdik. Çalı çırpı, üstümüzü başımızı, elimizi, ayağımızı veya başka bir yerlerimizi yırtabilir veyahut düşüp bir yerlerimizi yırtarsak, eğer bir yerlerimiz kırılmadı ise veya derin bir yara açılıp da yağda yumurta ile sarılmadı ise bir de evde dayak yerdik. Yüzümüz, öküz, sığır veya davar otlatılırken çalı çırpı tarafından çizilir ve kanardı. Ummadığımız bir anda ve zamanda otların, çayırların, çimenlerin yeşili çıkardı elbiselerimize.Yaban güllerinin ( it burnu/ veya kuş burnu) baharsı kokusu rüzgarla türüm türüm kokardı. Bu kokuyu şehirdeki çocuk ne bilecek? Bu koku sinerdi üstümüze başımıza ve tüm bedenimize.
💧 Dere Kenarları, İmece ve El Emeği
Bahar mevsiminde derelerden akan berrak sulara üzerinden karşıya geçerken ayağımız kayar düşer ve her tarafımızı ıslatırdık. Bu dere yataklarında soğuğa aldırmadan geceleri soğuktan titreyerek tutulan balıklar, özenle temizlenir ve yenirdi.
Evlerde kullanılacak su Gocamuyardan bakır helkelerle bayanlar tarafından ikindi evlere taşınırdı ve bu olay hergün tekrarlanırdı. Çamaşırlar evin önünde ayda bir kez odun ateşinde ısıtılan kazanlar ve tokucakla yıkanır, çocukar ağlayarak sokakta bu gün leğende kalıp sabunla çimdirilirdi. Her evde bulunan tüfek( silah) atölyelerinde üretilen kurt marka, el işi, demir işi tüfekler tüm Türkiye'ye gönderilirdi o zamanlar.
🌧️ Yağmur Duaları ve Semersiz Eşek Yarışları
Yağmurdan, çamurdan; güneşten, gölgeden hep nasipler alınır, yağmur yağarken "Arabada çamur, teknede hamur, ver Allah'ım ver sicim gibi yağmur" nakaratını evde dayak yemek pahasına rağmen zevkle söyler, üstümüzü başımızı çamur eder ıslanırken çok mutlu olurduk. Baharın gögelek ve egrilce de sığır ve eşeklerin arkasından koşmak ve onlarla yarış yapmak ayrı bir heyecan verirdi ve onların bir komşunun bahçesine, ekin'ine, malına mülküne zarar vermesi böylece engellenir ve bir gölgeliğe hayvanlar yönlendirilirdi. Mahalle çocukları olarak semersiz eşşeğe biner, onları koşturur yarış yapardık. Bu yarışta eşşekten düşen, yaralananlar çok olurdu. O eşşekler odun taşımada, erzak taşımada ve bir yere giderken üzerine binmede, öz kagnısın dan daha çok faydalı olurdu.
🌾 Topraktan Gelen Rızık ve Bitmeyen Sabır
Rızkımız hep topraktan ve yağmurdan bizlere sahibi tarafından lütfedilirdi. Zordu bu köyde dünya hayatını yaşamak ve rızık kazanmak. Elde edilene sabır edilir ve " bizimde nasibimiz buymuş" denir ve en kavi yönününden, isyan etmeden sabır ve metanet gösterilirdi. Sonrada Allah'a el açılıp dua edilir ve şükür secdesi yapılırdı. Ilkılıklarda keçiler öğle vaktinde sıcağa aldırmadan kadınlar tarafından ak helkeye sağılır, köye gelinir evin önüne yakılan odun ateşinde o süt pişirilir, güzün harmanda düven sürülür çeçin başında, harmanda yatılır, harman kaldırılıp salçalar kaynatılırdı. Bulgurlar harmandan sonra, kağnılarla su başına götürülür yıkanır, hazırlanır, kurutulur, kaynatılır, pilavlık ve tarhanalık olmak üzere değirmende ögütülürdü. Tuluklar açılır sade yağlar yayıkta çıkarılır ve odun ateşinde tarhanalık ayran ve bulgur kaynatılır, sonraki gün bir dama veya harıma, iledin pürlerinin (dallarının) üstüne, hanımlar güneş doğmadan imece usulü elle yaparlar ve güneşte üç gün kurumaya bırakılırdı. Zordu bu coğrafyada rızık peşinde koşmak.Hayattaki helal olan nasibimiz bu yollarla ağır ağır artırılırdı.İlmek ilmek bu hayatı örer, tel tel işlerdik. Hayatımız, toprağı işlediğimiz gibi zorda olsa yaşanırdı bu coğrafyada. Bu ilmekler gün gelir oynar bizimle; bir kaçar birde bakarsın tutuluverir bize. İğne batar elimize bir şeyleri şeker cuvalından iç elbisesi olarak dikerken veya örerken ve parmagımızı hemen ağzımıza alıp emiverirdik.
❄️ Kış Fırtınaları ve Gaz Lambası Sohbetleri
Sonraları asfaltı ve elektriği gördük, evlere suları dağıttılar. Elektrik ve telefon telleri bu coğrafyada kışın furtınalarda kopar, yolları kar kapatır, eşekle dağdan doru getirip keçileri evde beslerdik, ineklere saman verirdik, karanlıkta ve gazla çalışan fener ışığında. Evimizde yanan gaz lambasının ışığında komşu sohbetleri, odun sobasının üstünde patetes veya tuzlu ve ıslak nohuttan yapılan siğlim kokusu ile beraber, kayrak kokusunun güzelliğinde yapılırdı. Kışın fırtınada insanların diktikleri direkler kırılır, teller kopar, yollar kapanır ve bir kaç gün dünya ile bağlantımız kesilirdi. Hastalara doktor kendimiz olurduk.
⏳ Geçen Zaman ve Tükenen İnsan
Bunların hepsi dünyada yaşanan hayatın bir parçası olarak geçip giden günlerdi. Hepsi bir boran misali yoldan geçip giden zamanlardı. Belkide sundurmadan veya çelengten bir saksı düşüverir yine yoldan geçip giderken, yahutta bir buz veya damdan aşağı kayıp düşen yahutta kar küreği ile aşağı atılan kar kütlesi.... Biz uyurken hiç geçip gitmez o yollar, bir trenin veya otobüsün camından akar gibi akıvermez.Yani anlayacağınız, ne hayat geçer gider ne yollar tükenir, tükenen ise insanın kendisidir son nefesine kadar.Geçende, tükenende gerçekte biziz. Geride kalırsa yaşananlardan tek bir izi veya anısı belki kalır, tadı tuzu olarak. Ne kadar yol yürüsek o kadar ötelere adım atmış olacağız. O kadar da geçip gitmiş dosta ve akrabaya ulaşacağız. O kadar hayırlara vesile olacağız.Toprak, su ve yol, hep bereket, hep verim, hep dost kalacak insana bu köyde, yani güneşin doğduğu imin harmanında
Okuyucu Yorumları
Henüz yorum yok. İlk yorumu siz yazın.