Eleştirdiğim Kapıdan Girdim, Yörük Misafirperverliği ve Bir Gün Sonra Gelen Müfettişle Döndüm
18 Kasım'da Mut'tan üç kişi, iki yıldır çözülemeyen bir meselenin peşinden Ankara'ya gittik. Mecliste bazı kapılar yüzümüze soğuk açıldı, hiç ummadığımız bir kapıda ise Yörük çadırının sıcaklığını bulduk. Ertesi sabah yaşananlar, bu ziyaretin yalnızca bir nezaket görüşmesi olmadığını gösterdi.
📍 Mut'tan Ankara'ya İki Yıllık Sorunun İzinde
18 Kasım 2026 Çarşamba günü, iki arkadaşımla birlikte Ankara'ya, Türkiye Büyük Millet Meclisine gittik.
Öyle bir milletvekiliyle fotoğraf çektirip sosyal medyada paylaşmak, Meclis koridorlarında boy göstermek için değil. Mut'ta uzun zamandır çözülemeyen, yerelde yaptığımız bütün girişimlere rağmen bir türlü sonuç alamadığımız ciddi bir meseleyi Ankara'ya taşımak için.
Konu, Mut İlçe Müftülüğünün bazı uygulamalarına ilişkin şikâyetlerdi.
Üstelik sıradan bir idari anlaşmazlık da değildi. İşin hukuki boyutu vardı, insani boyutu vardı, dinî ve ahlaki yönü vardı. Hangi tarafından bakarsanız bakın insanı düşündüren, cevap bekleyen sorularla karşılaşıyordunuz.
Bu nedenle mağdur olduklarını belirten iki arkadaşımın da benimle gelmesini istedim. Sorunlarını bir başkasının ağzından değil, doğrudan kendileri anlatsınlar. Yaşadıklarını, ellerindeki bilgileri ve beklentilerini milletvekillerimize aktarsınlar istedim.
Biz Mut'ta yeterince karşılık bulamamıştık. Sesimizi Ankara'da duyurmayı deneyecektik.
🏛️ Meclis Koridorlarında Soğuk Kapılar ve Hayal Kırıklığı
Mecliste bazı milletvekillerimizle görüştük. İsimlerini burada tek tek yazmak istemiyorum. Meseleyi kişiler üzerinden bir tartışmaya dönüştürmenin kimseye faydası olmayacağı kanaatindeyim. Ama özel olarak merak eden olursa kimlerle görüştüğümüzü de saklayacak değilim.
Şunu söyleyeyim, beklediğimiz ilgiyi göremedik.
İlgi derken kapılarda karşılanmayı, el üstünde tutulmayı falan kastetmiyorum.
İnsan, yüzlerce kilometre yol gelmiş üç vatandaşın anlattığı ciddi bir meselenin en azından dikkatle dinlenmesini bekliyor.
Bazı yerlerde bir bardak çay bile ikram edilmedi.
Mesele çay değil elbette. Mut'tan termosla çay getirecek hâlimiz de var. Ama Anadolu'da bir insanın önüne çay koymak, önce ona oturacak bir yer ve konuşacak zaman ayırmak demektir.
Mecliste bu inceliği her kapıda göremiyorsunuz.
Hatta bazı milletvekillerinde yıllardır dikkatimi çeken başka bir durum var.
İnsanla konuşurken bile kendisini onun üzerinde gören bir tavır. Bunu söylemesine gerek yok. Oturuşundan, bakışından, elini uzatışından, sizi dinlerken başka işlerle ilgilenmesinden anlıyorsunuz.
Sanki milletvekilliği seçmen tarafından verilen geçici bir temsil görevi değil de insana doğuştan verilmiş bir üstünlük.
Ocak ayında da Meclise gelmiştim. O ziyarette yaşadığım bazı şeyler yeniden aklıma geldi.
Anlaşılan Mecliste koltuklar değişiyor ama bazı alışkanlıklar kolay kolay değişmiyor.
Görüşmelerimizi tamamladık.
Doğrusunu söylemek gerekirse biraz kırgın, biraz da hayal kırıklığı içinde Meclis koridorlarında dolaşıyorduk.
⛺ Önyargıdan Yörük Çadırının Sıcaklığına
Tam o sırada aklıma Hasan Ufuk Çakır geldi.
Arkadaşlarıma, "Gelmişken bir de Hasan Ufuk Çakır'a uğrayalım, onu da görelim." dedim.
Şimdi işin ilginç tarafına gelelim.
Hasan Ufuk Çakır, Ankara'ya gitmeden önce hazırladığımız ziyaret programında yoktu.
Bilerek yoktu.
Çünkü kendisi hakkında olumlu düşüncelere sahip değildim. Daha önce de kendisini defalarca eleştirmiş, CHP'deki tutumunu, parti değiştirmesini ve siyasi açıklamalarını doğru bulmadığımı açıkça yazmıştım.
Hatta eleştirilerimin bazıları epeyce sertti.
Ama bir hafta kadar önce kendisini telefonla aramıştım. O anda açamamış, yaklaşık yarım saat sonra geri dönmüştü. Konuyu kısaca anlatmış, ardından WhatsApp üzerinden hazırladığım bir yazıyı göndermiştim.
İlgileneceğini söylemişti.
Buna rağmen kendisini ziyaret etmeyi düşünmemiştim.
İnsanın önyargısı böyle bir şey işte. Kapıyı çalmadan içeride nasıl karşılanacağına karar veriyor.
Sonra gittik.
Hasan Ufuk Çakır o sırada Genel Kuruldaydı.
Odada eşi ve danışmanı vardı.
Ne bir referansımız vardı ne bir randevumuz. Birilerinin selamını taşıyarak da gitmemiştik. Mut'tan gelen üç kişi olarak kapılarını çalmıştık.
Ama bizi öyle bir karşıladılar ki açıkçası şaşırdım.
Sanki yıllardır tanışıyormuşuz gibi.
İkramlar, sohbet, yakınlık.
Bir milletvekili odasında değil de uzun zamandır görmediğimiz bir arkadaşımızın evindeymişiz gibi hissettik.
Doğrusunu söyleyeyim, bundan etkilendim.
Yörük kültüründen gelmiş bir insan olarak misafir ağırlamanın bizim hayatımızdaki yerini iyi bilirim.
Bizim oralarda insan kapıya geleni önce içeri buyur eder, çayını koyar, karnının aç olup olmadığını sorar. Kim olduğunu, hangi görüşten geldiğini, ne istediğini sonra öğrenir.
Hasan Ufuk Çakır'ın sık sık dile getirdiği Yörük kimliğini ve bu kimlik üzerinden yaptığı bazı siyasi açıklamaları geçmişte ben de eleştirmiştim.
Oysa o gün gördüm ki adam, bir Yörük çadırının sıcaklığını alıp Meclisteki odasına taşımış.
Yörük kültürü yalnızca başa bağlanan bir poşu, sırta geçirilen bir aba değil. Kapınıza gelen insanı nasıl karşıladığınızda da kendisini gösteriyor.
Bir süre sonra Hasan Ufuk Çakır da geldi.
Kendisiyle ilk defa yüz yüze tanıştık.
Öyle bir samimiyetle karşıladı ki sanki kırk yıllık dostmuşuz gibi sohbet etmeye başladık.
Arkadaşlarım yaşadıklarını anlattılar. Ben de neden Ankara'ya gelmek zorunda kaldığımızı, yerelde hangi noktalarda tıkandığımızı açıkladım.
Dinledi, sorular sordu.
Ardından ilgili yerlerle telefon görüşmeleri yaptı. Durumu aktardı, bilgi verdi, girişimlerde bulundu.
En önemlisi, anlattığımız mesele odanın kapısından çıkınca orada kalmadı.
🍽️ Meclis Lokantasında Sohbet ve Sofra Meselesi
Derken akşam oldu.
Kendisi bizi Meclis lokantasında yemeğe davet etti.
Biz önce kabul etmek istemedik. Ancak o kadar ısrar etti ki sonunda birlikte yemeğe gittik.
Hani şu herkesin merak ettiği, zaman zaman fiyatlarıyla da gündeme gelen meşhur Meclis lokantası var ya.
İşte orada yemek yedik.
Güzel bir akşamdı.
Yemeğin kendisinden çok, davet edilme biçimi, sofradaki sohbet ve gördüğümüz yakınlık hoşuma gitti.
Şimdi burada biraz duralım.
Biliyorum, bu yazıyı okuyanlardan bazıları daha şimdiden gülmeye başlamıştır.
"Vay be Yunus! Seni de bir Meclis yemeğine tavlamışlar!" diyeceklerdir.
Hatta işi biraz daha ileri götürüp "Demek ki adamın gönlünü almak için bir tabak yemek yetiyormuş." diyenler de çıkacaktır.
Vallahi ne diyeyim.
Yıllarca mutfaklarda çalıştım. Restoran yönettim, yemek yaptım, yüzlerce insan ağırladım.
Bir yemeğin maliyetini de bilirim, kıymetini de.
Ama sofranın kıymeti her zaman tabaktaki yemekle ölçülmez.
Bazen pahalı bir sofradan hiçbir şey hissetmeden kalkarsınız. Bazen de sade bir sofrada gösterilen içtenlik yıllarca aklınızda kalır.
Benim Meclis lokantasında hoşuma giden de buydu.
Hatta düşününce işin biraz komik bir yanı da var.
Ankara'ya iki yıllık ciddi bir sorunu çözmek için gittim. Günün sonunda daha önce defalarca eleştirdiğim bir milletvekiliyle aynı sofraya oturmuş, keyifle sohbet etmiş olarak dönüyorum.
Üstelik ziyaret bittiğinde Hasan Ufuk Çakır bizi Meclisin kapısına kadar uğurladı.
Yıllar boyunca pek çok yöneticiyle, milletvekiliyle, bürokratla karşılaştım.
Böylesine sıcak bir karşılamayı ve uğurlamayı Mecliste ilk kez yaşadığımı söylemeliyim.
⚖️ Siyasi Eleştiri, Siyasi Yalnızlık ve Çalışanın Görünürlüğü
Peki bütün bunlardan sonra ne oldu?
Ben Hasan Ufuk Çakır hakkındaki bütün siyasi düşüncelerimi değiştirdim mi?
Hayır.
CHP'den ayrılıp AKP'ye geçmesini doğru bulduğum anlamına mı geliyor bu ziyaret?
Elbette hayır.
Daha önce kendisi hakkında yazdığım eleştirileri bugün yok sayacak da değilim.
O gün ne düşünüyorsam onu yazdım.
Bugün de ne gördüysem onu yazıyorum.
Bir insanın siyasi tercihlerini eleştirmek başka, yaptığı doğru bir davranışı görmezden gelmek başka.
Hele ki daha önce ağır eleştirdiğim bir insanın olumlu bir davranışını sırf kendi sözlerimle çelişmekten korktuğum için anlatmazsam, o zaman dönüp kendi yazdıklarımı sorgulamam gerekir.
İnsanın kalemi yalnızca kızdıklarına çalışmamalı.
Burada Hasan Ufuk Çakır'la ilgili bir gözlemimi daha paylaşmak istiyorum.
Belki yanılıyorum, belki de Mecliste geçirdiğim sınırlı zamanın bana bıraktığı izlenimden ibaret.
Ama kendisinde bir siyasi yalnızlık gördüm.
CHP'den ayrılıp AKP'ye geçmesi, eski siyasi çevresinde kabul görmesini zaten güçleştirmiş durumda. Öte yandan AKP içerisinde de tam anlamıyla benimsenmiş, yerleşik ilişkilerin parçası olmuş bir milletvekili görüntüsü vermiyor.
Sanki eski evinden ayrılmış ama yeni evinde de kendisine henüz tam olarak yer açılmamış.
Beni asıl düşündüren ise bunun yalnızca parti değiştirmekle açıklanamayabilecek olması.
Çünkü Mecliste gözlemlediğim başka bir alışkanlık var.
Bazı milletvekilleri vatandaşın sorunuyla gerçekten ilgilenmek yerine ilgileniyormuş gibi görünmeyi tercih ediyor. Konuşuyor, dinliyor, başını sallıyor, "Biz takip edeceğiz." diyor. Sonra vatandaş kapıdan çıkınca mesele de unutulup gidiyor.
AKP milletvekilleri arasında da bu yaklaşımın örneklerini gördüğümü söylemeliyim.
Siyasette bazen bir sorunu çözmekten çok, o sorunun çözümüyle kimlerin kazançlı ya da rahatsız olacağı önemseniyor. Yerleşik ilişkileri bozmayacaksa konuya ilgi gösteriliyor; birilerinin düzenine dokunacaksa görmemek, duymamak daha kolay geliyor.
Böyle bir ortamda işin içine gerçekten giren, telefon açan, ilgili kurumu harekete geçirmeye çalışan bir milletvekili ister istemez dikkat çekiyor.
Hatta bazen rahatsızlık yaratıyor.
Çünkü onun yaptığı iş, başkalarının yapmadığı işi de görünür hâle getiriyor.
Yıllarca kamu kurumlarında çalışmış bir insan olarak bu duruma hiç yabancı değilim.
Bir kurumda herkes aynı alışkanlıklarla işini yürütürken birisi çıkıp gerçekten çalışmaya, sorunların üzerine gitmeye başladığında her zaman takdir edilmiyor.
Bazen tam tersine, o insan sorun hâline geliyor.
Çünkü çalışmasıyla başkalarının rahatını bozuyor. Daha önce neden yapılmadığı sorulmayan işler, onun girişimleriyle yapılabilir hâle gelince bu kez diğerlerinin ne yaptığı sorgulanmaya başlanıyor.
İşte yerleşik düzenin rahatsızlığı da burada başlıyor.
Açıkça karşı çıkamadığınız bir insanı bazen görmezden gelirsiniz. Başarısını küçültür, çabasını sıradanlaştırır, mümkün olduğunca yalnız bırakırsınız.
Siyasette de bunun farklı biçimleri olduğunu düşünüyorum.
Hasan Ufuk Çakır'ın AKP içerisindeki bütün ilişkilerini, milletvekilleri arasındaki dengeleri elbette bilemem. Ama benim gözlemim, onun bazı girişimlerinin diğer milletvekilleri üzerinde de sessiz bir baskı oluşturabilecek nitelikte olduğu yönünde.
Çalışanın çalışmayanı görünür kılması.
Bir milletvekili aynı konuda girişimde bulunup sonuç alınmasına katkı sağlayabiliyorsa vatandaş ister istemez diğerlerine de dönüp soracaktır:
"Peki siz neden ilgilenmediniz?"
Bence asıl rahatsız edici soru budur.
Hasan Ufuk Çakır'ı siyasi geçmişinden bağımsız olarak değerlendirirken bu tarafını da görmek gerektiğini düşünüyorum.
Çünkü bir siyasetçinin değeri yalnızca kürsüde ne söylediğiyle değil, kendisine ulaşan sıradan bir vatandaşın hayatına ne kadar dokunabildiğiyle de ölçülmeli.
🔍 Ertesi Sabah Gelen Müfettiş ve İki Yıllık Bekleyiş
Şimdi gelelim işin en önemli bölümüne.
18 Kasım Çarşamba günü Mecliste Hasan Ufuk Çakır'la görüştük. Kendisi ilgili yerleri aradı, konuyu aktardı ve girişimlerde bulundu.
Ertesi sabah, 19 Kasım 2026 Perşembe günü saat 10.00'da, iki yıldır sonuç almak için uğraştığımız şikâyetler kapsamında müfettiş geldi ve şikâyetçi arkadaşlarımızla görüşme yaptı.
Bir gün sonra!
Dile kolay, iki yıl!
İki yıldır beklediğimiz bir konuda Ankara ziyaretimizin hemen ertesi sabahı böyle bir gelişme yaşanması elbette bizim için son derece önemli.
Ama burada beni sevindiren gelişmenin yanında rahatsız eden başka bir gerçek de var.
Bir vatandaşın hak arayışı neden iki yıl sürüncemede kalır?
İşin içine bir milletvekili girdiğinde neden daha hızlı hareket edilebilir?
Vatandaşın hakkı, bir milletvekilini tanıyıp tanımamasına bağlı olmamalı.
Bizim istediğimiz kimsenin cezalandırılması, peşinen suçlu ilan edilmesi ya da birilerine siyasi baskı uygulanması değil.
Ortada ciddi şikâyetler var.
Bunların tarafsız biçimde incelenmesini, doğruyla yanlışın ayrılmasını, varsa bir mağduriyetin giderilmesini istiyoruz.
Sonuç ne çıkarsa çıksın, hukukun ve vicdanın karşısında savunulabilir olsun.
Müfettişin gelmesi soruşturmanın sonuçlandığı anlamına gelmiyor.
Ama en azından iki yıldır açılmasını beklediğimiz bir kapının aralandığını görüyoruz.
✨ Hak Teslimi ve Son Söz
Şimdi tekrar Hasan Ufuk Çakır'a döneyim.
Daha önce kendisiyle ilgili pek çok olumsuz düşüncemi kamuoyuyla paylaştım.
Bugün ilk defa yüz yüze tanıştığım, aynı masada oturup sohbet ettiğim, davranışlarını doğrudan gözlemleme fırsatı bulduğum bir insanın olumlu yanlarını da anlatmayı kendime borç biliyorum.
Belki bazı arkadaşlarım kızacak.
Belki "Daha dün eleştirdiğin adamı bugün övüyorsun." diyecekler.
Onlara da söyleyeceğim şu:
Ben dün Hasan Ufuk Çakır'ın siyasi davranışlarını eleştirirken bir çıkar hesabı yapmadım. Bugün kendisinin bize gösterdiği ilgiyi anlatırken de yapmıyorum.
Ne dün bir düşmanlığım vardı ne bugün bir siyasi yakınlığım söz konusu.
Bu ziyaret bana kendi adıma da küçük bir ders verdi.
İnsanın önyargısı bazen doğru çıkıyor, bazen de karşısındaki insan onu şaşırtabiliyor.
Önemli olan şaşırdığınızda bunu kabullenebilmek.
Ben kabulleniyorum.
Hasan Ufuk Çakır hakkında daha önce yaptığım siyasi değerlendirmeler bir tarafta duruyor. Ankara'da tanıdığım, misafirperverliğini gördüğüm ve arkadaşlarımın sorununa ilgi gösteren Hasan Ufuk Çakır ise başka bir tarafta.
İkisini birbirine karıştırmak zorunda değilim.
Bir insanı eleştirebilmek kadar hakkını teslim edebilmek de önemli.
Bütün bu yaşananlardan sonra kendisine, eşine ve bizi ağırlayan çalışma arkadaşlarına teşekkür ediyorum.
Meselemiz henüz sonuçlanmış değil. Sürecin takipçisi olmaya devam edeceğiz.
Ama gördüğüm iyiliği de sırf siyaseten yanlış anlaşılırım diye saklamayacağım.
Gelelim son söze.
Ankara'ya giderken Hasan Ufuk Çakır'la görüşmeyi bile düşünmüyordum. Dönerken kendisinin gösterdiği ilgiyi anlatan bu yazıyı yazma ihtiyacı duydum.
Mecliste bir bardak çayı esirgeyenler de oldu, bizi sofralarına davet edenler de.
İnsanın aklında ikisi de kalıyor.
Şimdi kimileri çıkıp "Yunus'u bir Meclis yemeğine satın almışlar." diyecek.
Desinler.
Ben yıllarca aşçılık yaptım.
Bir yemeğin fiyatını bilirim. Ama insanın değerini, yediği yemeğin fiyatıyla ölçmem.
Kaldı ki o sofradan kalkınca siyasi görüşümü orada bırakmadım.
Yalnızca bir önyargımı yeniden gözden geçirdim.
Galiba yaş aldıkça öğrenilmesi gereken şeylerden biri de buymuş.
İnsanın bazen kendi söyledikleriyle de yüzleşmesi gerekiyormuş.
Eh, bu yaştan sonra Meclis lokantasında karnımı doyururken kendi sözlerimi de yemek nasip oldu!
Okuyucu Yorumları
Henüz yorum yok. İlk yorumu siz yazın.